Over Tanja & blog

           Niet rennen om de trein te halen

Mijn naam is Tanja Gerrits, leefstijl/vitaliteitscoach en adviseur. Ik geniet van groei en ontwikkeling; bij mijzelf maar zeker ook bij anderen. In een coaching traject ga je zelf ontdekken waar je talenten liggen en hoe je, door jou gestelde doelen kunt behalen. Tegen welke beperkingen loop je aan en hoe benut je je potentieel optimaal?  Dat boeiende proces wil ik graag met je aangaan. 

Vitaliteit (en echt alles wat daarmee samenhangt), heeft al jaren mijn interesse en ik heb talrijke cursussen, trainingen en modules gevolgd om mezelf zoveel en zo breed mogelijk te ontwikkelen. Naast de HBO studie 'Toegepaste Psychologie" heb ik verschillende coaching opleidingen gevolgd, waaronder aan de Universiteit Twente, waarbij ik geleerd heb hoe ik de aller slimste studenten kan coachen. Ik werk mensgericht - door goed te luisteren kan ik adequaat inventariseren wat je behoeften en wensen zijn - om van daaruit, samen met jou, een doel (doelen) vast te stellen en tot een plan te komen. 

Soms zit je te dicht op een situatie; je hebt dan geen helicopterview meer waardoor je zaken te persoonlijk neemt, vastdraait en een oplossing ver te zoeken is. Je doet steeds harder je best en gaat 'rennen' om meer gedaan te krijgen. Voor mij werkt afstand nemen dan. Soms figuurlijk en soms letterlijk. Ik reis daarom veel; het geeft me een groot gevoel van vrijheid. Het onderweg zijn inspireert me en ik leer er veel van. Het geeft me ruimte en biedt me perspectief om zaken op een andere manier te beoordelen. Deze ervaringen wil ik graag met je delen. Als je letterlijk of figuurlijk je grenzen overgaat; wat kom je dan tegen? Wat brengt het je en hoe reageer je daarop? Onderzoeken welke grenzen je wilt verleggen of juist wilt bewaken. Op reis gaan in of met jezelf. Laat me je meenemen. 



BLOG

 alles wat voorbij komt in het leven


Plannen maken


Welkom op mijn blog. Ik deel graag met je wat ik tegenkom in mijn dagelijks leven. Dingen die me inspireren, motiveren of die me uitdagen... Ik heb geleerd dat het meestal anders gaat dan dat je verwacht; zoals John Lennon zo treffend verwoordde: 'Life is what happens to you, while you're busy making other plans.'

Toch blijf ik plannen maken omdat het me gelukkig maakt om naar de toekomst te kijken. Te fantaseren en te visualiseren wat allemaal kan en te onderzoeken waar mogelijkheden liggen. Met voldoende flexibiliteit natuurlijk, voor als het toch weer anders gaat. Plannen maken is ook wat anders dan 'plannen'.... Dit laatste is star en zet je vast. Terwijl ik juist groei en ontwikkeling wil. Zo is ook het verlangen naar een eigen praktijk ontstaan.

In 2017 in Japan (ik weet nog waar ik liep) besloot ik dat ik 'op mezelf' wilde. Ergens mee bezig zijn wat ik graag doe; een bedrijfje zo inrichten dat het bij mij past. Mensen stimuleren om hun eigen talenten te onderzoeken, in te zetten en verder uit te bouwen. Ik ging aan de slag...

Creativiteit heeft tijd en ruimte nodig om tot bloei te komen, weet ik nu. Maar het is leuk om te ontdekken wat je wilt en waar je voldoening uit haalt! Het is me gelukt om stukje bij beetje mijn praktijk vorm te geven en dit kenbaar te maken aan mijn omgeving. Natuurlijk vind ik het spannend om een andere weg in te slaan. Maar zoals ik mijn kinderen altijd aanmoedig om te doen wat ze eigenlijk niet durven, doe ik dat nu maar even bij mezelf.

Nieuwe blogs kun je hieronder lezen; het leven geeft me voldoende inspiratie om regelmatig te schrijven.


SPIJT

November 2022 

 

 

Waarschijnlijk kijk je er niet naar uit maar toch zul je ermee moeten dealen: ook jij ligt op een dag op je sterfbed. En hoe denk je dan terug aan je voorbije leven en heb je misschien ergens spijt van? Wij mensen zijn vaak bange beestjes en leven niet vanuit vertrouwen maar vanuit angst. En daar baseren we ook onze keuzes op. Een Australische verpleegkundige sprak met mensen aan het einde van hun leven en schreef een boek over de 5 beslissingen die stervenden het meest betreurden. 

 

Met stip op nummer 1: Het niet bij jezelf blijven, niet de moed hebben gehad trouw te zijn aan eigen idealen. Liever voldoet men aan de verwachtingen van anderen en cijfert men zichzelf weg 2. Had ik maar minder hard gewerkt (toelichting overbodig)  3. Had ik maar de moed gehad mijn gevoelens te uiten. Misschien liep je hierdoor de liefde van je leven mis of bleef je hangen in de enorme woede die je niet uit durfde te spreken maar die je leven wel danig vergalde.  4. Was ik mijn vrienden maar niet uit het oog verloren. Met iedereen contact houden gedurende je hele leven lukt je niet maar sommige mensen zijn goud en die klik blijft altijd bestaan. Als je geen energie en moeite gestopt hebt in zo'n contact dan is dat eeuwig zonde. Vooral ook omdat, als je ouder wordt, het zo vreselijk grappig is om samen herinneringen aan vroeger op te halen. 

 

En wat stond er op nummer 5? Voor mij zou deze op een gedeelde 1ste plek mogen staan: 

‘Had ik mezelf maar wat meer geluk gegund’’. En eigenlijk is dat ook gelinkt aan teveel rekening houden met andere mensen. Maar het is echt een misverstand dat jij gelukkig bent als anderen dat zijn. Zeker, hun geluk is belangrijk!  Maar als jij geen autonome keuzes kunt maken  en je niet blij bent met wie je bent en wat je doet dan vier jij zelf geen feestje! Dus eh… wat vaker de middelvinger omhoog en doen wat voor jou goed voelt. Dat is geen egoïsme, dat is self-care. Enjoy! En blijf leven, dan heb je nog genoeg tijd om aan de 5 punten te werken zodat je zonder spijt dood kunt gaan. 

 


WU WEI

Oktober 2022 

 

Een oudere collega gaf me jaren geleden eens het advies: ‘doe maar even niets’. Ik vond het een rare suggestie maar was te beleefd om hem daarop aan te spreken. Voor iemand zoals ik die altijd in oplossingen denkt en al in de startblokken staat terwijl een ander nog aan het nadenken is wat te doen, klonk dit onnozel. Hoezo niets? Dan gebeurt er toch ook niets.... Maar dat blijkt een verkeerde aanname. 

 

Als het  aankomt op actie nemen, dan ben ik er! Hoppa, en door! Niet uitstellen of treuzelen maar aftikken. Onderhand weet ik dat het veel moelijker is om af te wachten,in onzekerheid te blijven en om te gaan met het schurende gevoel in je buik omdat je niet weet wat er komen gaat. Je laat het gebeuren, zeg maar. Poeh. Ingewikkeld! We denken namelijk stiekem dat als we in actie komen, we controle hebben over de situatie en het verloop ervan. Een illusie. 

 

Vertragen is het codewoord. Uitzoomen. Afstand nemen. Het komt uit het Taoïsme: 'WU WEI', noemen ze het. “Doen door niets te doen, totdat er iets gedaan moet worden van binnenuit”. Deze levenshouding weerhoud je ervan om als een kip zonder kop rond te lopen en je hoofd voor de zoveelste keer te stoten aan dezelfde steen. Het leert je om  stil te staan bij de situatie en te ervaren wat deze met je doet. Als je een stapje terug doet, krijg je meer overzicht (en inzicht)  en weet je uiteindelijk precies welke actie je moet nemen. Of juist niet. 

 

Om te ervaren wat je voelt en wilt, moet je naar binnen keren. Het liefst in stilte omdat je jezelf dan beter 'hoort'. Binnen in jezelf  liggen alle antwoorden. Veel mensen vinden dat een beetje gek. En ingewikkeld. Of eng. Dat is jammer. Juist dat niets doen maakt dat je op een later moment kunt versnellen omdat je dan duidelijk gekregen hebt welke kant je op wilt. Ik vind het zeker niet makkelijk; helper, regelneef (en betweter die ik soms ben). Maar ik leer: drie zonen loslaten en steeds weer wat afstand nemen is goed oefenmateriaal. Ik laat ze hun eigen weg vinden en doe voorlopig even helemaal niets.



WIJSHEID

September 2022 

 

Drie keer in de week was geen uitzondering; zo vaak kwam ik vroeger in de bieb. We woonden er ook heel vlak bij, misschien 150 meter. Ik hielp er met het zetten van datumstempeltjes zodat je wist wanneer het boek weer terug moest zijn. De mensen waren fijn daar; vriendelijk en niemand had er haast. Dat was bij mij thuis wel anders met een werkende moeder. Dat was in die tijd ook wel een beetje gek: moeders ‘hoorden’ toen nog thuis, maar de mijne was haar tijd vooruit. Mijn mam bracht me ook de liefde voor het lezen bij, elke dag moesten we verplicht een poosje rustig lezen op de bank. Voordat ze ging slapen las ze een poosje in haar ‘streekroman’. De liefde voor dat genre heb ik niet overgenomen, dat was me teveel geneuzel. 

 

Sinds een paar jaar heb ik een e-reader en dat is handig. Niet per se leuker want je kijkt altijd naar hetzelfde kaft en je moet tig keer de bladzijde ‘omslaan’ maar handig is het wel. Er kunnen ik-weet-niet-hoeveel boeken op en die hoef je niet te sjouwen. Dus maak ik voor elke vakantie een lijstje van boeken die me fijn lijken en geef deze de naam van m’n bestemming. Ik lees nooit alles. En soms (nah, best vaak) dan lees ik een paar bladzijden en dan ‘pakt’ een boek me niet. Begin ik gewoon in een volgende. Inleveren hoeft niet, wie doet me wat?   

 

Ik lees ook rustig alles door elkaar want houd van veel genres. Voorwaarde is dat het goed geschreven is. Het hoeft geen literatuur te zijn (dat leest vaak helemaal niet lekker met van die wollige, veel te lange zinnen) maar ‘steenkool’ Nederlands is vreselijk. En ik moet er wel iets van opsteken op welke manier dan ook. Flutromannetjes vind ik niets, begin ik niet eens aan. Ook niet om mn hoofd leeg te maken, dan ga ik liever naar buiten.  Op dit moment lees ik een boek over hoe je je wat meer op je eigen leven kunt richten. Niet dat ik zo’n bemoeial ben maar, net als iedereen, vind ik nog wel eens ergens iets van. Niet meer doen. ‘Mind your own business’. Verwacht niets van een ander en laat diegene vooral zijn of haar ding doen. Of juist niet. Diens passiviteit hoeft jou geen doorn in het oog te zijn. Laat gaan. 

 

Daar staat tegenover, las ik, dat ik wel mijn eigen grenzen aan mag geven. Mezelf dus niet hoef te laten gebruiken als klaagmuur of als dumpplaats voor allerlei negatieve energie. Dát was een ‘eye opener’. Dat ik na 10 x luisteren en adviezen geven (die men helemaal niet op wil volgen) mag zeggen dat ik daar geen zin meer in heb. En dat ik mag vinden dat iedereen zelf verantwoordelijk is voor zijn of haar eigen leven, ongeacht de omstandigheden. Want wil je veranderen dan zoek je oplossingen, wil je dat niet: dat vind je excuses.  En nee: het leven is zeker niet altijd feestelijk (bij wie wel?) en natuurlijk mag je eens even zeuren en mopperen. Maar niet te lang. En zeker niet steeds bij mij.  Goed boek dit. Had het eerder willen lezen. 


ROBIN HOOD


Augustus 2022 

 

‘Ik zoek een Pippi Langkous’, zei hij. Ik keek hem verwonderd aan en draaide mijn hoofd naar rechts. Geen vlechtje te zien en ook geen rood haar. “Figuurlijk”, zei hij. Maar dat had ik stiekem wel begrepen. Hij zocht een onbevreesd meisje, dat dapper en vol vertrouwen naar een toekomst met hem keek. Ik bedacht me hoe ik bij hem vandaan kwam; hoe was ik hier überhaupt verzeild geraakt….. Ik had me laten verleiden tot een abonnement op een datingsite. Een onnatuurlijkere manier van ontmoeten is er niet.  We hadden afgesproken voor een kop koffie; je moet iemand toch eerst zién voordat je een oordeel velt. Drie seconden kost het een vrouw om te inventariseren of hij iets voor haar is. Drie. Zo snel oordelen wij vrouwen dus. Als man zou ik daar moedeloos van worden. 

 

Als vrouw werd ik dat ook maar met name omdat er zo weinig loslopende leuke mannen zijn. Waar kom je als 50+ vrouw wat gezelligs tegen? Niet meer spontaan in de kroeg. Nou ja, soms wel maar dan is de heer of dronken of in een relatie (ik generaliseer) en beiden zijn onwenselijk. Niet dat ik alleen niet happy ben: er zijn veel dingen die ik alleen reuze fijn en prettig vind. Maar sommige zaken zijn samen toch gewoon leuker. Dus daarom was ik  ‘op zoek’… nah, niet echt op zoek, ik keek rond. Nederlands hè: kijken, kijken, niet ‘kopen’…. 

 

Maar de spoeling is dun. Of ik ben kritisch. Of beiden. Er zijn niet veel ‘losse’ mannen die ook nog ondernemend, nieuwsgierig en grappig zijn. Dat vind een vrouw belangrijk: een man met humor. Mij vergaat het lachen echter als een man een enorme bierbuik heeft en onder actief op vakantie gaan verstaat dat hij de bbq aanmaakt. Ze zijn ook wel wat lui, mannen van mijn leeftijd (zelf noemen ze  het relaxt). En rigide: 'ik doe het al jaren zo, waarom moet dat anders?' Ja, ik heb een wensenlijstje. Ben me er bewust van. Good looking vind ik ook wel prettig, ik zoen graag met een aantrekkelijke man. Ook al zoen ik met mijn ogen dicht. 

 

Het was dus geen succes: op een foto en een tekstje een lover kiezen. Ik ben snel gevlucht en was daarna weer extra blij met mijn single bestaan. Maar dat is alweer een tijdje terug en toch ben ik stiekem best toe aan een LAT relatie met een leukerd.  Een man die zijn IQ en EQ op orde heeft en met sportief lijf. Zelfredzaamheid is noodzaak en een beetje lief ook. Niet te. En ook niet te braaf. Dus ik zoek creatief. Niet wanhopig. 

 

Op een paard lijkt me ook wel wat. Liever geen prins, Robin Hood spreekt me meer aan. Dat past goed bij een Pippi. 


VAKNTIE


Juli 2022  

 

Je dacht vast dat ik een typefout maakte in de titel.... Hah, mis, het was een bewuste keuze.  Toch wist je wat ik wilde schrijven. Althans, dat dacht je: je brein vult aan wat je denkt dat er staat. Handig maar soms ook te kort door de bocht. Wie zegt dat daar het woord moet staan wat jij  in gedachten hebt?  Hoe groot kan het verschil zijn tussen bijvoorbeeld wel of geen -n schrijven: tussen Niets en Iets. Essentieel dus om wakker te blijven en zo min mogelijk aannames te doen. Maar dát doen we juist zo graag: in- en aanvullen zoals wij denken dat het moet zijn. 

 

Het brein maakt ook geen onderscheid tussen feit en fictie; het hoeft niet waar te zijn wat je denkt! Je kunt jezelf dus alles wijsmaken wat je maar wilt. We beoordelen een situatie ook niet zoals deze werkelijk is maar zoals deze past bij onze kijk op het leven en onze actuele omstandigheden.  Elke waarheid is dus subjectief (net als alle herinneringen overigens die daarom ook onbetrouwbaar kunnen zijn). Door dit oplepelen van gedachten bevestigen en bekrachtigen we ons zelfbeeld (zelfbescherming). Dat is veilig en zo denken we de controle te houden.  Onze hersenen zijn een soort scanner die continue de omgeving afzoekt om te kijken of er nog bedreigingen zijn. Ze doen een vergelijkend warenonderzoek en daarbij gaat soms het alarm af...... 

 

Dit waarschuwingslampje gaat bij vrouwen vaak branden als er een ‘rivale’ in de buurt komt. Een vrouw die wat betreft uiterlijk, uitstraling of gedrag de ‘code rood’ aan laat springen. Mannen scannen hun sekse meer op status en bezit. Vandaar dat een man ook zo graag vertelt wat hij allemaal heeft en kan: dit onderscheidt hem in een groep en dat geeft hem zelfvertrouwen.  Hij denkt ook dat dit de kans om een leuke vrouw te scoren vergroot. En hij heeft gelijk!  Het blijkt idd dat vrouwen nog steeds sneller te vallen voor een lelijke miljonair dan voor een knappe maar minder bedeelde man (ik snap het niet maar dat is  irrelevant). Weinig  geëmancipeerd, de evolutie verloopt traag...

Ook zijn er vrouwen die lijden aan het ' lieve meisjes syndroom’. Altijd maar lief gevonden willen worden en daarom continue ‘pleasen’. Nooit ‘nee ‘ durven zeggen, geen mening geven, nul keuzes maken. ‘Het maakt mij niet uit waar we naartoe gaan’ roepen ze, maar zijn wel verbolgen als er te weinig rekening met hen wordt gehouden. Pruillip en krokodillentranen. Het zal ze vast wat brengen maar zeker geen zelfvertrouwen en eigenwaarde. Zeg wat je wilt en wees duidelijk. Dan maar wat minder lief. Op die manier kan niemand iets anders uitleggen dan dat jij het bedoeld.

 

Die “A” mag je trouwens invullen: de titel van deze blog is idd “vakantie”. Maar dat wist jij natuurlijk allang met je aanvullende brein… En nee, in dit geval dekt de titel niet de lading. Zodat je geen aanname doet dat dit altijd het geval zal zijn....

 



ONBEVANGEN


Juni 2022 

 

 

Nog een weekje werken voordat ik weer op reis mag; de voorpret is begonnen! Mijn eerste vliegreis was naar Corfu. Samen met mijn vriend op avontuur: drie weken in een goedkoop hotelletje niet ver van de landingsbaan (en ja, en wordt frequent gevlogen daar). Het mocht de pret niet drukken: we maakten ritjes op de motor, zonder rijbewijs of helm – haren in de wind- niet verantwoord maar wel heerlijk zorgeloos. Verlaten strandjes en lunches in piepkleine lokale tentjes. Ik herinner me een oude Griek die ons naar zijn huis haalde en hele verhalen vertelde. We glimlachten maar wat. Hij gaf ons pruimen. Of abrikozen. Geen idee. Maar lekker waren ze. We kregen een klapband waardoor we bijna tegen het asfalt gingen. Vergeet het krijtwitte gezicht van mijn vriend nooit meer, hij had behendig de motor aan de kant gemanoeuvreerd. Held. Hierdoor heb ik nog steeds huid op mijn benen en kan ik rokjes dragen. Was ook in zijn belang natuurlijk haha. 

 

Daarna hebben we samen nog heel wat Griekse eilanden gezien. Altijd vertrouwd maar ook elke keer net een beetje anders. Dat hield het spannend: te vertrouwd = te voorspelbaar. Afwisseling is belangrijk. Ik verheugde me maandenland op een trip naar Samos. Gestopt met de pil maar geen rekening houdend dat ik zo vliegensvlug zwanger zou zijn. We waren er net twee uur en wilden gaan lunchen: eindelijk weer Griekse salade. Toen het voor me stond werd ik kotsmisselijk. Het werd een minimalistische vakantie. Wat salades betreft dan.  Wel maximaal genoten. Altijd. Kaliméra Greece. Blote voeten in zee, zand in je haren, loom wakker worden en dito gaan slapen. Bruiner dan toen werd ik nooit meer. Verliefder ook niet. 

 

Nu, 34 jaar later. De illusie armer dat een fijne relatie altijd vanzelf goed blijft gaan maar wel drie gezonde zonen rijker. Dromen die niet uitkwamen en zoveel wat anders liep dan ik had gedacht. Bijna alles eigenlijk. Veel vallen en net zo vaak weer opstaan. De onbevangenheid van toen is er niet meer. Heimwee naar het zo zorgeloos door het leven vlinderen. Alleen maar genieten van de liefde en niet vooruit hoeven kijken. “Go with the flow’’. Geen koophuis, kids of carrière. Onbezorgd en onbevangen. 

 

Als ik naar de foto’s van toen kijk zie ik twee piepjonge mensen vol passie en plannen. De liefde die ervan afspat in een land vol warmte en vriendelijke mensen. Ik verheug me weer op mijn volgende reis naar Griekenland omdat het thuiskomen is en omdat ik weer even dichtbij mijn herinneringen ben. En die neemt niemand me af; voor altijd van mij. Daarbij kan ik  ze zo mooi maken als ik zelf wil. 

 


https://www.youtube.com/watch?v=kG12C1oX5Eo


TRANEN


Mei 2022

 


Omdat de hond hun koekje opeet. Of omdat de blokkentoren omvalt. Kinderen huilen om van alles, ze uiten hun emoties zoveel makkelijker dan volwassenen. Ten dele uit onmacht - omdat ze nog niet kunnen benoemen wat hun dwars zit- maar ook omdat ze veel beter in contact staan met hun gevoel. Ze zijn nog niet sociaal aangepast en reageren onmiddellijk, zonder reserve. Omdat ze schrikken, de wereld niet snappen of omdat mama stom is. 

Sommige mensen blijven primair reageren als ze volwassen zijn: ze zijn ad rem, oordelen snel of hebben een kort lontje. In een impuls-reactie laten ze hun gevoelens zien. Maar ook 'bevriezen' en 'vluchten' zijn oorspronkelijke responsen, primair betekent dus niet altijd ‘actie’. Andere mensen reageren secundair; ze doen een stapje terug en reageren later. Dat is waarschijnlijk vaak verstandiger maar niet zo makkelijk aan te leren omdat een groot deel van het gedrag verankerd zit in je DNA. 

Ook je opvoeding bepaalt hoe je omgaat met emoties: wanneer je als kind hoort dat huilen voor ‘softies’ is, dan kun je als volwassene bang zijn om verdriet te voelen. Je rationaliseert, ontkent of onderdrukt je gevoelens omdat je niet wilt huilen. En daar kun je in vastlopen. Als je alles opkropt, blijf het malen in je hoofd; het vindt geen uitweg. Negeren gaat een tijd goed, wegbergen in een 'ladekastje'' ook. Maar negatieve emoties zijn signalen dat er iets gebeurt in je leven waarmee je aan de slag moet. Dus als het kastje uiteindelijk toch omvalt - en alle lades eruit donderen - is de chaos compleet. 

Primaire emoties voelen -zoals verdriet en boosheid- lucht op. Ze duren vaak niet lang, zijn krachtig en na die tijd ben je weer fris van binnen. Als je emoties niet doorvoelt, bevriezen ze en vormen ze een blokkade in je lijf. Het worden dan secundaire emoties. Deze blijven vaak hangen en gaan een eigen (veel te lang) leven leiden. Ze uiten zich in slachtoffergedrag, klagen en geen verantwoordelijkheid nemen. Maar het allerbelangrijkste is wel dat je de fijne gevoelens zoals blijdschap en liefde minder goed voelt. Hoe jammer is dat! Geen pieken zonder dalen blijkbaar. 

Dikke tranen heb ik gehuild. Hartzeer om mijn kattenkind waar ik na 14 jaar afscheid van moest nemen. Mijn hartje, mijn vriendje. Guus 2008 – 2022 🤍



ESCAPISME 


April 2022

 

Ik kende het woord niet: ‘escapisme’ komt uit de vocabulaire van mijn middelste. Hij studeert aan de AKI (ArtEZ), en daar zijn -zonder te willen generaliseren- vrije en bijzondere mensen. Dat vormt hem (waar je mee omgaat, word je mee besmet) maar hij was altijd al autonoom en met een eigen mening. We hebben vaak gesprekken die nét een andere kant opgaan dan ik van tevoren verwacht had. Niet áltijd even positief of leuk maar wel inspirerend en mij een spiegel voorhoudend. Er staat weinig vast in zijn leven; hij heeft geen plan of een stip op horizon waar hij naartoe wil. Hij leeft gewoon nu. In het moment. En ziet wel hoe het verder gaat. 

 

Dat is zeker verfrissend, maar voor mij die altijd droomt en plannen maakt, ook uitermate uitdagend. Ik ben gewend aan ontwikkelvragen die de kant uitgaan van: waar wil je staan over 5 jaar, wat is je plan? “Geen idee’ zegt mijn zoon. “ik zie wel wat er op mijn pad komt”, ervan uitgaand dat het pad zich aan hem ontvouwt, als hij eenmaal loopt. Hij neust wat rond, volgt een zijspoor, komt terug, valt en staat weer op. Speelt alsof het leven een speeltuin is (dat is het studentenleven natuurlijk ook) en verkent zo terrein om te ervaren wat bij hem past. Stiekem benijd ik hem (nadat ik er de nodige opvoedfrustraties over heb gehad). 

 

Want hij verdraagt de onzekerheid  van een niet vastgelegde toekomst; gebruikt de ruimte en de openheid om te ontdekken wat hij wil. Negeert zijn verlangens niet, omdat hij (onbewust) weet dat deze dan op een ander manier tot uiting komen. Hij staat erbij stil en accepteert ze. Is hij bang: zeker! Maar zijn zelfvertrouwen is een geloof in hemzelf dat sterker is dan zijn angst. Hij aanvaardt het maar laat zich er niet door lamleggen. Blijft loyaal aan zichzelf. Ook als hij daarmee anderen kwetst (jazeker: mij ook…) Hij heeft de vrijheid om te kunnen kiezen nodig om zichzelf te zijn.

 

Dus speelt hij, maakt hij zich los, ontsnapt en vlucht. Kiest ervoor om niet te zijn zoals gewenst is maar staat als een sterke paardenbloem in het leven en kijkt waar zijn -door de wind meegenomen-pluisjes terechtkomen. En beslist dan wat hij doet. Wil soms even niet beschikbaar zijn. Ongrijpbaar, vluchtig, eigenzinnig en onvoorspelbaar. En dat herken ik van het op reis gaan.  Niemand die mij kent, ik hoef niet iemand te zijn. Behalve mijzelf. En soms is dat even heel lekker: je onttrekken aan alle verantwoordelijkheden. Weg van een wereld waarin zoveel moet en vaak zo weinig mag.  Ik vlucht.  Als een vlinder fladder ik wat rond en kijk waar ik neerstrijk. Voor even. Soms een beetje AKI dus. 


KEUZE

 

Maart  2022 


 

'Druk zijn is een keuze', las ik. Ik moest er even over nadenken. Bij drukte pak ik wel vaak zaken aan die eigenlijk minder relevant zijn, als een soort sneeuwbal die de helling afrolt en daarbij alles meeneemt wat ie tegenkomt. Maar ik kies daar niet bewust voor; op dat moment heb ik eigenlijk onvoldoende grip op mijn keuzes. Die tsunami van gebeurtenissen leidt ook wel lekker af van zaken die er echt toe doen: druk zijn wordt niet alleen gevoed door ambitie maar ook door vluchtgedrag. En daarbij is het bijna een statussymbool: het bekt goed om te zeggen dat je druk bent. Dan ben je belangrijk. Toch? 

 

Als je je wél bewust bent van dat ‘druk zijn’ dan is de keuzestress, die je kunt ervaren, interessant. Wat maakt dat je niet weet wat je moet kiezen; is er teveel keuze of is er geen focus? Misschien ben je gewoon een twijfelaar van jezelf of wil je het graag heel erg goed doen. Dat laatste kan een reden zijn om maar niet beginnen; perfectionisten worden hier vaak door geplaagd. Dat dit uitstelgedrag uiteindelijk nóg meer tijd kost is evident. Maar hoe kom je in beweging als je niet duidelijk hebt waarvoor? 

 

Ieder mens laat zich (onbewust) leiden door twee basale angsten: 1. De angst niet voldoende te krijgen 2. de angst niet goed genoeg te zijn. In de oertijd was het simpel: als je niet voldoende te eten had ging je dood. Dus jagen en op het land werken waren noodzakelijk. Daarnaast moest je niet buiten de groep vallen, want ook dat overleefde je niet. Niemand hoeft in NL nu nog honger te lijden maar de spanning van het  'niet goed genoeg zijn' ervaren we nog steeds. En daarbij vergeten we vaak onze eigen behoeftes door angstvallig te handelen zoals er van ons verwacht wordt.

 

Ik heb rust, ruimte en vrijheid nodig om op andere momenten nieuwsgierig en ondernemend te zijn. Ben niet altijd sociaal want van alleen zijn en stilte laad ik op. En als ik teveel stress ervaar - een onvermijdelijk gevolg van te druk zijn - krijg ik last van mijn lijf. Mijn visie vertroebelt ook en krijg ik een ‘korter lontje’. En dat voelt niet fijn.  Uiteindelijk wil mezelf niet verliezen in wat hoort. Of wat moet. Ik wil bewust kiezen. Dat kan misschien niet altijd, maar wel zo vaak mogelijk. Daarom wil ik minder druk te zijn. Dat is dus toch een keuze…. 


DELEN

 

Februari  2022 

 


B. is dood. Ik ben er verdrietig om. Ontdaan ook. Niet dat ik hem heel goed kende maar toen ik hem - met zijn 26 jaar- in de kist zag liggen, bedacht ik me hoe vreselijk eenzaam je moet zijn als je dan al niet meer wilt leven. Verschrikkelijk dat hij zich met niemand meer voldoende verbonden voelde en zijn pijn niet kon delen. Gedeelde smart is immers halve smart. Maar misschien werkt dat niet zo als je in een tunnel leeft waarbij zelfdoding het enige licht aan het einde is. 

 

Er lopen zoveel (jonge) mensen vast in het leven wat steeds complexer lijkt te worden en waarin aan zoveel eisen moet worden voldaan. Al dan niet zelf opgelegd. Als je je plek niet meer kunt vinden in de wereld en jezelf niet meer de moeite waard vindt, ga je ronddolen en kun je makkelijk verdwalen. Misschien pas je je steeds aan om toch erkenning en waardering van anderen te krijgen. Dat gaat altijd ten koste van je eigen identiteit. Dan ben je zo druk bezig om erbij te horen dat je niet meer ervaart wat jezelf het belangrijkste vindt en wat jou meeste voldoening geeft. In feite word je dan ontrouw aan jezelf. 

 

Een andere sluipmoordenaar voor een positief zelfbeeld is jezelf vergelijken met anderen. Dat mechanisme zit diep in ons systeem. We willen minstens net zo goed zijn als de ander, lukt dit niet dan voelt dit als een mislukking. Voor je het weet beland je in een cirkel waarin je steeds minder onderneemt en dus nog minder resultaten boekt. Je kunt immers toch niet tippen aan het (door jezelf) opgelegde ideaalbeeld, waarom zou je dan beginnen? Het gevoel niet de moeite waard te zijn wordt persistent en je drijft steeds verder van je eigen ik af. Maar hoe roei je dan weer terug? 

 

Verstandiger is om te vertellen waar je onzeker over bent; die kwetsbaarheid nodigt anderen weer uit zaken te delen waarover bij hen twijfels bestaan. Belangrijke voorwaarde hiervoor is veiligheid, anders deel je niet. Ik niet tenminste. Kwetsbaarheid verbindt. Als B. dat had gekund was hij er misschien nog geweest. Misschien…. ik weet niet waarom hij voor de dood koos. Of hij echt niet meer wilde leven of de pijn niet meer wilde voelen die zijn leven niet meer leefbaar maakte. Dat weet B. alleen. 


ZEGELTJES

 

Januari 2022 

 

Ik vermoed dat het een jeugdtrauma is. Mijn moeder was erg van het zegeltjes plakken. Ik heb heel wat Douwe Egberts verpakkingen kapot geknipt om dat verdomde zegeltje eruit te halen. En denk niet dat je klaar was met een paar... Nee hoor: honderden moest je ervan hebben voordat je er een mok of een bordje voor kreeg. Ik begreep de kick van mijn moeder niet:  blijkbaar was iets gratis krijgen een enorme prestatie. 

 

Maar de hype is al jaren terug: bij oa Albert Heijn kun je voor alles sparen, van voetbalkaartjes tot bestek. Ooit liet ik me verleiden en vond weken later vele dubbelgevouwen zegeltjes terug in de krochten van mijn portemonnee. En altijd als de actie al voorbij was. Ik spaar dus nooit meer en geef alles weg aan degene die achter mij staat bij de kassa. Totdat een van mijn kinderen vroeg of ik voor hem glazen wilde sparen; hij ging op kamers. Nou ja zeg. Ik heb het gedaan. Met tegenzin. En liefde. 

 

Er zijn ook mensen die andere zegeltjes sparen. Alle dingen die hun medemensen fout doen worden in het hoofd genoteerd en op een denkbeeldige kaart geplakt. Dat gaat onbewust natuurlijk. Als deze kaart vol is wordt hij ingeleverd. Dat gaat fout. Altijd. Want niemand weet dat deze acties/woorden/fouten bijgehouden worden en is zich van geen kwaad bewust als ‘de zegelkaart’ ingeleverd wordt. Vaak zijn de verzamelaars mensen die het moeilijk vinden om te zeggen wat hen dwars zit. Ze denken dat hun lontje nog wel wat langer is totdat ze ineens merken dat het volledig opgebrand is en ze al op het kruit zitten. En dat geeft een explosie! 

 

Ik zal je zeggen: je schrikt je kapot. Ik had het eens met een buurvouw waarmee het niet zo goed klikte. Op een dag  wenste ik haar goedemorgen. Gewoon. Uit beleefdheid. Ze keek me aan en schreeuwde: ‘’jij ook altijd met je positieve goedemorgen! Ik word helemaal gestoord van de vrolijkheid die jij hebt op de vroege ochtend”. Ik keek haar verdwaasd aan, draaide me om en ging naar binnen. Haar zegelkaart was vol en ze leverde hem in. Bij mij. Excuses zijn er niet gekomen, vriendinnen werden we ook niet. Ik ging verhuizen en zwaai nu vrolijk naar elke buurman/vrouw die ’s morgens net zo vroeg wakker is als ik. 

 



BLOW

 

December 2021

 

 

December is natuurlijk dé maand van het uiterlijke vertoon. Feestkleding is niet aan te slepen; kappers en schoonheidsspecialisten maken overuren. Wel is er een stevige discussie gaande over hoe ver je mag gaan om er een beetje fris en fruitig uit te blijven zien. Leeftijd lijkt inderdaad steeds meer “ a number” en minirok en pronte borsten/billen zijn niet meer voorbehouden aan de jongere generatie. Je wordt  niet langer gezien als ‘’cougar’’ wannneer je met een veel jongere minnaar thuiskomt maar als onafhankelijke vrouw met gezonde eetlust. 

En alles mag. Zeker van mij. Als je er gelukkig van wordt: doen! Maar ik denk wel dat er een gevaar zit in het (buitensporig) ‘pimpen' van je lijf en hoofd.  Zou je er niet steeds hebberiger van worden en een beetje verslaafd raken aan de mogelijkheid om leeftijd neutraal door het leven te gaan? Voor zover dat gaat natuurlijk. Je levenservaring (en daarmee je houding, stem en oogopslag) verraadt het toch als je al wat langer dan 25 jaar op deze aarde rondloopt. 

 

Michael Jackson heeft veel laten verbouwen aan zichzelf; hij leed aan ‘ingebeelde lelijkheid’ (BDD). Een stoornis waarbij iemand geobsedeerd raakt door een deel van het lichaam wat men lelijk vindt. En Michael vond zichzelf niet mooi. Daar kun je best heel verbaasd over zijn: want wat had die man nou niet….. Juist: zelfliefde! Dat ontbrak hem. Je kunt nog zoveel aan jezelf verbouwen: blij zijn met wie je bent; dat komt van binnenuit en kun je niet toevoegen, zelfs niet met al het geld van de wereld. 

 

Ik ben zelf wel voor BLOW (Beetje Leuk Oud Worden) maar dan met mate. Ik vervang ook geen onderdelen, zou wellicht wel een andere keuze maken, als ik had kunnen kiezen. Maar ‘overall’ ben ik tevreden. En daar doe ik ook wat voor:  yoga, krachttraining, wandelen en pilates. En ik eet gezond. Meestal dan. Ik lach ook graag zoveel mogelijk; daar heb ik kraaienpootjes van gekregen. Die spuit ik niet weg, want veel lachen betekent voor mij: een hoop plezier en vaak genieten! Dat etaleer ik graag, feestjurk overbodig. 

 



Patronen

November  2021 

 

 

Vroeger dacht ik dat ik een lastig kind was. Die overtuiging was zo sterk dat ik jarenlang geen kinderen wilde; je zou toch zo’n ingewikkeld kind als ik krijgen… Niet dat mijn moeder dat tegen me zei; ik had een lieve mam maar toch had de aanname zich in mijn hoofd genesteld en het duurde verdomd lang voordat ik deze overschreven had. 

 

Het vervelende is dat dingen die voor je 10de levensjaar gebeuren vrijwel ongefilterd bij je binnenkomen: als kind neem je zaken voor waar aan. Een kleine gebeurtenis kan een enorme impact hebben waardoor je een conclusie trekt die helemaal onjuist is. Bijvoorbeeld dat je dom bent, of lelijk. Deze aanname geeft je een naar gevoel. Het irritante is, dat als jij later in je leven weer iets meemaakt wat lijkt op de gebeurtenis van vroeger, er rechtstreeks een lijntje naar dat gevoel van vroeger gaat. Je doet dan weer dezelfde aanname als toen: ik ben dom of lelijk. En dat lijntje…. dat laat zich helemaal niet zo makkelijk doorknippen. 

 

Die nieuwe trigger speelt zich dan wel af in het hier en nu maar de reactie hierop is dus eigenlijk oud. Door je bewust te worden waarom je iets voelt kun je het ontrafelen en vaak herleiden naar vroeger. Niet wegduwen maar observeren. Na bewustwording kun je ervoor kiezen om er anders op te reageren. Je overschrijft dan je oude gevoel en zet er iets nieuws voor in de plaats. En daar handel je dan ook naar. 

 

Stel:  je werd vroeger bloedlink als je zusje jouw kleren stiekem leende (ik was dat zusje); het voelde alsof zij je wens niet respecteerde. Jullie kregen fikse ruzie en je  stak een vleesvork in haar kuit (ook waar gebeurd, is goed afgelopen). In het hier en nu geeft een vriendin een boek niet aan je terug. Het gevoel wat jij hierdoor krijgt is hetzelfde als toen: 😡😡Maar in plaats van naar de vleesvork te grijpen, sta je even stil en besef je wat er gebeurt. Je vermoedt dat ze het vergeten is en er ontstaat begrip. Je stuurt een appje en ze antwoordt: dom van mij, kom het vanavond terugbrengen. Goed gevoel. Patroon doorbroken. (Dit proces lijkt eenvoudiger dan het is....) 



Ta-daaaa!

Oktober  2021 

 

Ik heb nogal wat wensen: van slapen in een ingesneeuwde tipi en het Noorderlicht zien tot aan een sabbatical van een paar maanden om rond te reizen in Azië. Dromen vind ik heerlijk. Geen idee wat ervan komt, maar van het visualiseren alleen geniet ik al. Er staat niet veel materie op mijn wensenlijst; het gaat mij om het ervaren. Achteraf weet ik of iets zo fijn was als ik het me voorgesteld had of het tegenviel en ik er met een ‘mwah’ op terugkijk. 

 

Toch hebben lijstjes meestal een negatief imago.  Vaak staan er dingen op die je nog moet doen of niet mag vergeten (verjaardagen en aanverwante artikelen) maar sinds kort heb ik er een fijne bij: het Ta-Da lijstje.  Het is de tegenhanger van het To-Do lijstje en er staat van alles op wat ik al gedaan heb. Vlak voor het slapengaan neem ik nog even de dag door en ga ik na wat ik af kan strepen; vaak voel ik me dan heel voldaan (en enorm verbaasd hoe ik toch weer zoveel dingen gefixt /beleefd heb op een dag). 

 

Maar ik hoef ook niet de hele mikmak mee te maken en leg me makkelijk neer dat ik in 1 leven niet alles kan ervaren. Het FOMO gevoel (Fear Of Missing Out) ken ik niet. Jonge mensen die ik coach zijn daar wel vaak gevoelig voor. Ze worden enorm geprikkeld door Social Media en zijn bang dingen over te slaan en te missen. Vaak weten ze nog niet goed wat ze willen en die onzekerheid is de basis van de ontevredenheid en spijt die ze voelen als ze plaatjes zien van onwijs leuke feesten of prachtige ver-weg bestemmingen. The sky is the limit….! 

 

Maar veel geluk brengt dit FOMO gevoel niet.  Wel onrust en onvrede  De oplossing hiervoor is even simpel als lastig: kijk naar wat er wel is en wees daar blij mee. De kat, je kamer, fijne vrienden, familie, je haar, het tentamen wat je haalde of je goede sportlijf. Er is altijd iets om happy mee te zijn. Besef dat het leven zich niet horizontaal voor je uitstrekt maar verticaal; je leeft op dit moment. Geniet daar vooral maximaal van. Ta-daaa! 



Legende 

September  2021 


 

Yin en Yang ken je.  Chinese termen die tegengestelde krachten symboliseren waar heel het universum van doordrongen is. In het Oosten is het heel normaal om rekening te houden met deze principes maar in het Westen vinden we dat maar een beetje zweverig. Toch vind je in alles in het leven polariteiten terug: eb en vloed, voorspoed en tegenslag of  begin en einde. Ook de mens is een dualistisch wezen; wij hebben twee hersenhelften, een linker – en rechter: het gevoel en het verstand. 

 

Onze emoties zijn eveneens tweeslachtig en wisselen elkaar voortdurend af: geen liefde zonder haat  en geen vreugde zonder verdriet. Natuurlijk is het meestal niet zo zwart-wit en bestaat er een veel groter, grijs gebied tussen twee uitersten. Elke waarheid is subjectief en kan - met de juiste argumenten - als juist worden gezien; het is maar net waar je de nadruk op legt en vanuit welk perspectief je kijkt. Als je de nuance kunt blijven zien en probeert je oordeel uit te stellen of te verkleinen dan merk je dat je een keuze hebt over je gedachten, waardoor je andere gevoelens ervaart. 

 

Er bestaat een legende over een Indiaan die zijn kleinzoon vertelt dat er in ieder mens een strijd woedt tussen goed en kwaad. Hij beschrijft dit als een gevecht tussen twee wolven. De ene wolf is zwart en staat voor de donkere kant in ons; hij heet ‘Kwaad’ en heeft al het negatieve in zich (woede, afgunst, jaloezie, arrogantie, hebzucht etc) . De andere, witte wolf, genaamd ‘Goed’, heeft oa vreugde, liefde, compassie, hoop en moed in zich. Beide wolven leven altijd in ieder mens, zonder uitzondering. “Maar als beiden altijd in gevecht zijn, welke wolf wint dan opa?”, vroeg het jongetje. De indiaan antwoordde: "de wolf die jij voedt." 

 


 

VIVA

Augustus 2021 


 

Het stoute zusje van de vrouwenbladen verscheen vorige maand voor het laatst:  ‘VIVA’, het magazine voor eigenzinnige, zelfbewuste en geëmancipeerde vrouwen. Nieuwsgierig zijn ze. En dat laatste was ik zéker, toen ik in mijn puberteit tegen dit blad aanliep.  'VIVA'  schuwde geen enkel onderwerp en nam geen blad voor de mond. En ja, er stonden vaak artikelen over seks in maar waarom geheimzinnig doen over iets wat zo bij het leven hoort? 

 

Helaas is de Nederlandse (jonge) vrouw de afgelopen decennia preutser geworden. In de jaren 80 gooiden we met zwier ons bovenstukje af maar tegenwoordig houdt men de boel schuw bedekt, uit angst zichzelf later ergens online terug te vinden.  Schaamhaar zit al jaren in het verdomhoekje en tepels mogen alleen online staan (haha, leuke woordspeling),  als ze digitaal zijn bewerkt. Met dank aan 'de ban van de tepel' van Mark Zuckerberg. De vertrutting van Nederland of liever gezegd de hele gecultiveerde wereld. 

 

Aan de andere kant zie ik ook hoe jonge vrouwen zich super sexy presenteren op Social media en vraag me af hoe vertrouwd ze zijn met het lijf, dat ze zo wulps etaleren. Natuurlijk moeten deze meiden hun weg nog vinden - wat laat je zien en op welke manier- maar beelden van strakke, gefotoshopte lichamen zullen  niet bijdragen aan een positiever of in ieder geval realistischer beeld van een normaal vrouwenlijf. Hoe vertekend wordt het plaatje van vrouwen ....wat doen  we elkaar aan? 

In ‘VIVA’ stond jarenlang de rubriek: ‘Anybody’. Zwart wit foto’s van naakte vrouwenlijven in een niet erotische positie. Ze hadden geen hoofd maar verder was alles zichtbaar.  Het was destijds de eerste pagina die ik opensloeg; omdat het zo fijn was om gewone vrouwen te zien en te lezen over hun onzekerheden. Daarnaast werd ik me ook bewust - bij de vrouwen die met een stoma leven of een borst moeten missen-  hoe gezegend je mag zijn met een lijf dat gezond is en gewoon prima functioneert. Misschien was dat wel de belangrijkste boodschap van ‘VIVA’: wees blij met wie je bent, ongeacht hoe je eruit ziet!  VIVA forever. 

 



Tutten

Juli 2021 

 

We noemden hem vroeger ‘Snuf, de hond’, mijn jongste.  Zoals kinderen rond twee jaar een orale fase doormaken had hij een nasale fase. Hij rook aan alles, zeker voordat hij het in zijn mond stak. Zat ook graag dichtbij me en ‘snoof me dan helemaal op’ (dit is geen goed Nederlands maar je hebt er wel een beeld bij nu). Mijn huid vond hij zo lekker zacht; ik voel nog die kleine vingertjes over mijn gezicht gaan. Hij sliep destijds met een T-shirt van mij en nog steeds zijn geuren heel belangrijk voor hem. En dat herken ik. 

 

Want mijn auto ruikt lekker. En mijn huis. En kantoor. Mijn kind heeft het dus niet van een vreemde. Niet iedereen vindt dezelfde geur even lekker; het gaat (wederom) om het gevoel dat een geur oproept en is dus altijd subjectief. Ik kwam laatst bij een vriend thuis waar het naar natte hond rook. Hij vond het niet stinken; voor hem rook het naar thuis. Ik snapte dat maar mijn neus zei wat anders. Mijn kinderen ruiken ook heel lekker; zelfs degene die rookt. Als je ze op een rij zou zetten en mij geblinddoekt laat snuffelen: ik weet zeker dat ik ze eruit haal. 

 

Dat bezig zijn met luchtjes noem ik “tutten”. Corona was er een goede tijd voor;
ik was vaak genoeg thuis om naar hartenlust te experimenteren. Allerlei soorten douchegel uitproberen, scrubben, maskertjes; lekker om daar nu eens de tijd voor te hebben. Mijn jongste ging in de Coronacrisis uit huis; hierdoor had ik dubbel zoveel ruimte. Mis ik ze, mijn kids? Zeker! Maar ik kwam er misschien nog wel meer achter dat ik tijd voor mezelf had gemist….. 

 

Want hoe razend druk ben je als moeder, ja ook als ze zich allang zelf kunnen wassen en aankleden. Laatst zei iemand tegen me dat je als moeder toch vaak dingen naar je toe trekt. Ik vraag me af of dat zo is; als een ander het net zo goed doet als ik, laat ik het graag los. Maar daar zit wellicht de bottleneck: je moet iets ongeveer 1000 keer gedaan hebben, voordat je er handig in bent. En welke vrouw heeft het geduld iemand 999 keer te laten klungelen? Ik niet. 


Struikelen 

juni 2021 

 

Gulzigheid is mij niet vreemd. Misschien ben ik bang om belangrijke dingen over te slaan? Dat gretige heb ik al van kinds af aan: ik had altijd pleisters op mijn knieën omdat ik harder liep dan ik kon. Viel  uit bomen omdat ik dacht dat er hoger nog meer moois zou zijn. Ik wil graag ergens het maximale uithalen; ervaren hoe iets is. Daarbij neem ik risico’s en struikel ik. Soms val ik en soms blijf ik nét staan. Dat is een wankel evenwicht maar wel spannend en uitdagend. 

 

Struikelen blijft niet beperkt tot je kindertijd; ook als je volwassen bent ‘verstap’ je je wel eens. Een examen wat je niet haalt, een liefde die verkeerd afloopt of een baan die onwijs tegenvalt. Dat is niet erg; je leert ervan. Je komt even tot stilstand….net genoeg om te beseffen waarom het (bijna) mis ging. Een moment van bezinning, zeg maar. Maar zo ervaren we het niet: we vinden het lastig om iets nog niet te kunnen of een verkeerde keuze gemaakt te hebben. 

 

Uit de stress, die bij dat ‘falen’ ontstaat, komt gedrag voort: we vluchten, vechten of bevriezen. Onze geest wil een manier vinden om met dit nare gevoel om te gaan en daarom verzin je dat je liefje een bitch (of een hork) was of begin je (te) snel aan een nieuw project. We likken onze wonden allemaal op een eigen manier omdat we bang zijn om te mislukken, niet goed genoeg te zijn. Het is wat vriendelijker om te zeggen dat je iets nog niet kan: leven is leren en dat gaat met vallen en opstaan. Waarom zou je alles dan al gelijk moeten kunnen? 

 

Het gevaar van niet durven struikelen is ook dat je te voorzichtig wordt; je leeft vanuit angst. Dat doe je vaak onbewust; het lijkt namelijk zo veilig om pas op de plaats te maken, maar je onthoudt jezelf daarbij de kans om te groeien. Het goede nieuws is dat actie, op lange termijn, bijna nooit tot spijt leidt. Terugkijkend op hun leven geven oude mensen aan juist spijt te hebben wat ze níet hebben gedaan. Soms moet je gewoon durven, met de kans dat je daarbij struikelt. Val je, dan zijn er pleisters….blijf je staan dan geniet je van wat het je bracht. 

 


 


Aapje

mei 2021 

 

Ze had vlasblonde haartjes en ze stepte dapper op haar groen-met-paarse tweewieler. Ik kwam haar tegen tijdens een van mijn vele Corona-wandelingen en aaide het hondje wat zij en haar vader uitlieten. Toen ik verder ging vroeg ze waarom ik naar de vijver liep; ik antwoordde dat daar mijn huis stond. Daarna vroeg ik haar: en waar woon jij? Ze keek even naar haar vader en toen weer naar mij. “Bij ons thuis’’ zei ze. Het enige juiste antwoord natuurlijk. 

 

Thuis. Dat is wat anders dan een huis hebben. We kochten twee keer een nieuwbouwhuis maar het duurde maanden voordat het een thuis werd. Ik kreeg er moeilijk sfeer in; alles was koud en kil. En zo netjes…. Het galmde er als een malle en onze meubels verdwaalden erin. De knusheid van ons vorige huis, waarin alles paste, ontbrak. Ik voorzag dat sfeerloze niet echt want we kochten de woning uit een brochure en zagen een mooi plaatje….. Ik kon het huis daarom  niet ‘’voelen” en dat merk je. Grote beslissingen neem je met je hart, al heb je misschien altijd anders gedacht. 

 

Hetzelfde heb ik bij mensen; de een voelt gelijk fijn. Lekker. Warm. Vertrouwd. Of uitnodigend. Net hoe de situatie is; ik ervaar direct een ‘go’. Bij andere mensen bemerk ik een reserve; noem het intuïtie, het voelt niet okay. Soms negeer ik het maar dan kom ik  altijd op de koffie. Dus heb ik geleerd om naar mijn buikgevoel te luisteren en deze radar heeft me al veel gebracht. Of deze nu geactiveerd wordt door mensen, ervaringen of dingen, dat maakt niet uit. Ik spaar dat wat fijn is en die collectie is nooit af en verveelt ook niet. 

 

Een klein bruin aapje, wat op mijn bureau staat, geeft mij ook een warm gevoel.  Het geluid wat hij maakt doet me denken aan de klok bij mij grootouders in de boerderij. Ik zag daar hoe kalfjes geboren werden en raapte eieren in het kippenhok. Mijn oma was een klein rond vrouwtje die gek was op kaartspelletjes (maar ze liet me nooit winnen). Opa was een grote stoere man maar gaf wel, als ik gevallen was, een kus op de gehavende plek. Ik voelde me er gezien en geliefd. Datzelfde heb ik ook ervaren bij een aantal mensen die later in mijn leven kwamen. Het ging er niet zo zeer om wat ze zeiden of wat ze deden maar om het gevoel wat ze bij me achterlieten. En daar herinnert het kleine aapje mij elke dag aan. 

 


Braaf 

april 2021

 

Ik wil niet braaf zijn. Of lief. Of meegaand. Althans, niet te vaak. Ben wel een beetje klaar met de aanname dat vrouwen altijd vriendelijk, zorgzaam en inschikkelijk (moeten) zijn. Is dat gedrag aangeleerd of aangeboren? Spelen meisjes met poppen omdat ze zo verzorgend zijn, of omdat dit gestimuleerd wordt? Ik heb mijn lievelingsbeer vroeger een poot uitgedraaid. Letterlijk. Misschien ben ik toch niet zo lief als ik denk…..Of gewoon mannelijker. 

 

Want van mannen accepteren we alles: zij mogen ambitieus zijn, egoïstisch en hard. Van vrouwen verwachten we juist dienstbaarheid en compassie. Of misschien durven we niets anders te laten zien? Want…. wij willen wél kritisch zijn maar niemand zwart maken, wél hogerop komen maar niet ten koste van een ander, wél ambitieus zijn maar graag tussen negen en vijf. Halfslachtig werk. Wel iets willen, maar er niet volledig voor gaan; en vooral altijd rekening houdend met een ander. Door ons nederig te blijven gedragen bevestigen we het machtsverschil, we maken onszelf daarmee kleiner. Werpen hiermee een barrière op, die we maar met moeite weer af kunnen breken. 

 

Blijkbaar zijn we bang om ergens met een gestrekt been in te gaan, of iemand op de kast te jagen als we meer ruimte innemen en ‘ons mannetje’ staan. Nu nog? Blijven we toestaan dat er nog steeds gender bias is, wat betreft carrièrekansen en salariëring? Zeker niet! Maar wellicht doen we er ook niet alles aan om dit te veranderen en om daar te komen waar we willen zijn. Vrouwen blijven zichzelf vaak als onvoldoende capabel zien en zijn te bescheiden over hun talenten, waardoor ze niet écht in de schijnwerper gaan staan.  Is ons ‘niet gezien worden’  geen ‘self fulfilling prophecy’ ;  je krijgt wat je verwacht en roept dan: ‘zie je wel!’ 

 

Want; hoe blij ben jij met de manier waarop jij je leven leidt (lijdt?). Heb jij een doel gesteld waar je naartoe wilt werken, hanteer je eigen waarden om daar te komen en leef je vanuit je passie?  Als je bereid bent ergens voor te vechten, dan haak je niet af bij wat weerstand. Je staat voor je principes, ook al stoot je er mensen mee voor het hoofd. Keuzes maken vanuit een overtuiging maakt je sterk; mensen weten wat ze aan je hebben. En nog belangrijker: jij weet wat je aan jezelf hebt.
Je zwabbert niet van links naar rechts want -  als je nergens voor staat, val je voor alles - en hoe geloofwaardig ben je dan nog?


Schaamte 

maart 2021

 ‘Omdat je zo’n opvallend vest aan hebt’, antwoordde hij. Het was vrijdagmiddag en mijn jongste was zijn telefoon kwijtgeraakt. Hij dacht dat deze misschien op school was blijven liggen. We reden er naartoe en samen liepen we het gebouw in; onderweg kwamen we blijkbaar bekenden tegen, want er werd vaak gegroet. De telefoon lag er nog en hij was blij - zeker- maar niet zo blij als ik verwacht had. Ik vroeg hem ernaar toen we weer in de auto zaten. Hij schaamde zich. Voor mij. In mijn veel te fleurige verschijning in het roze. Hij wilde liever een wat minder opvallend geklede moeder. Tsja. 

Maar ik houd niet van grijs. Helemaal niet zelfs. Grijs is voor muizen. Voor mensen die zich het liefst verdekt opstellen en op willen gaan in de massa. Dat mag maar past niet bij mij. Ik ben geen trendsetter ben maar kleur brengt wel wat ‘swung’ in het leven. Maar daar gaat het hier niet om. Mijn jongste geneerde  zich voor mij. Ik vond het destijds wel confronterend. Ik dacht dat ik een hippe moeder was, die er niet uit zag alsof ze bij Miss Etam geshopt had en over alles kon praten met haar kinderen.  Ik wilde graag (zichtbaar) aanwezig zijn voor mijn kinderen. Mijn jongste had daar andere ideeën over.

 

Toch herkende ik het wel….. Als puber/jong volwassene, heb je al genoeg energie nodig om je staande te houden in een groep. De norm is: erbij horen en niet teveel afwijken. En dat geldt niet alleen voor jezelf maar ook voor alles wat publiekelijk  bij jou hoort. Een opvallende moeder is dan geen voordeel. Toch is je schamen voor een ander eigenlijk een raar iets. Je bent dus bang afgerekend te worden op iets waar jij geen invloed op hebt… En zou het niet saai worden als iedereen ‘mainstream’ gekleed zou gaan en dezelfde keuzes zou maken? Mij inspireert het juist als ik iemand ontmoet die ‘out of the box’ denkt en handelt - hoewel dit wel weer een ultra hippe kreet is - die voornamelijk gebruikt wordt door mensen die vooral ergens bij willen horen…

 

Wat kun je met schaamte? Geen fluit eigenlijk; je maakt je druk over iets wat niet van jou is. Daarnaast kun je je ook schamen voor jezelf. Misschien is dat nog wel veel ingewikkelder. Schaamte maakt dat je je ergens waardeloos over voelt en dat niet alleen..... je bent ervan overtuigd dat je het ook echt bént. En dat nare gevoel probeer je vooral zo diep mogelijk weg te duwen. Logisch, maar …. je kunt veel beter je schaamte accepteren, dan gaat het sneller weer voorbij.  Of je gewoon niet schamen. Mijn middelste was een goede leerschool voor me; hij droeg in zijn puberteit Adidas gympen met vleugels. Mensen wezen hem na op straat - schamen - nee hoor... hij vond het geweldig! Hij had lak aan alles wat hoorde en daar leerde ik als moeder weer veel van. Ik ben heel trots dat hij zo vroeg zijn eigen weg koos en daar steeds voor stond. Alsof hij 'fuck it' riep tegen de wereld. Dat kan ik ook wel zeggen in mijn roze vest ..... maar schoenen met vleugels dragen vind ik wel veel dapperder. 


                                 


Moeten

februari 2021

 

Het smaakt eigenlijk naar niks; de smoothie die ik elke morgen drink. Het is groen poeder, wat ik aanleng met water. Er zitten vitamines, mineralen en spoor-elementen in, die in de loop van de tijd ‘per ongeluk’ uit onze voeding zijn verdwenen. En op den duur ga je dat merken; vage klachten zoals vermoeidheid, wat pijntjes en minder energie. En heel eerlijk: het drankje helpt wel. Of ik verbeeld me dat. Ook prima; als ik me er maar goed bij voel; de kracht van suggestie? 

 

Je kreeg ook twee boeken bij het popeye-drankje. Allemaal mooie recepten en het een nog gezonder dan het ander. Ik werd er wel wat dwars van. Want je mocht niet dít en je moest juist wel dát….. Tsja, en daar kan ik niet zo goed tegen; bij ‘moeten’ en ‘niet mogen’, haak ik af.  Want ik MOET al zoveel: werken, sporten, poetsen, gezellig zijn, leuk, lief en attent…. En bij 'niet mogen' word ik een dwars kind. Want is wat verboden is, niet altijd het leukste om te doen? (of ben ik de enige Pippi Langkous?) Bovendien wil ik best wat minder verplichtingen. En hoe gezond kun je worden; 500 gram groenvoer op een dag adviseren ze; kom op zeg, hoe dan?

 

Natuurlijk: de basis voor een goede gezondheid is je voeding. Maar daarnaast zijn bewegen,  ontspanning en dingen doen waar je gelukkig van wordt, minstens zo belangrijk. En als je je extreem focust op het één, dan kun je je niet ook nog bezig houden met het ander.... je tijd is maar beperkt. Daarom hanteer ik de 70% regel; dat percentage leef ik bewust en gezond, en met de overige 30 % speel ik. Soms een beetje; een andere keer wat meer.  Omdat ik me niet elke dag hetzelfde voel en ik ruimte wil om dingen uit te proberen en soms te zondigen. Daar word ik een leuker mens van; verre van perfect en ik heb ook helemaal niet de intentie dat te worden. 

 

Ik geloof eigenlijk gewoon in lékker leven. Goed voor jezelf zorgen. Dus grotendeels verstandig eten, regelmatig bewegen en een saunaatje pakken voor de ontspanning (of iets anders wat fijn is). Soms lekkere chocolade (puur met noten), een extra wijntje op een leuk feestje of iets doen wat totaal niet verantwoord is. Dáár leer je weer andere dingen van, zoals je angsten overwinnen en uit je comfortzone gaan. En dat maakt ook weer heel gelukkig. En mentaal sterk. Laten we het gewoon leuk houden. Genieten. In hoofdletters: GENIETEN dus. Volgens mij word je daar heel oud mee. En een blij mens. Is dat laatste niet het meest belangrijk? 

                                 

Luikje

januari 2021

Het geeft mij altijd een lekker gevoel: opruimen. Ik moet er wel zin in hebben maar als ik in de ‘flow’ zit of beter nog; als het achter de rug is (haha), dan voel ik me zeer voldaan. Er komt dan ruimte in mijn hoofd; net of er nieuwe luikjes opengaan waar extra licht door naar binnenvalt. Ineens komen er nieuwe ideeën en signaleer ik kansen die ik voorheen finaal over het hoofd zag. Creativiteit heeft blijkbaar ruimte nodig. 

 

Rommel kan wél een functie hebben; het voelt veilig om dingen te bewaren. Uitstel van het echte afscheid van iets of iemand die er niet meer is. Misschien ben je bang om fijne herinneringen kwijt te raken aan wat je zo dierbaar is. Maar…. mooie momenten zitten in je hoofd en in je hart! Door zo vast te houden aan spullen maak je geen ruimte voor de toekomst; die timmer je daarmee dicht.  Hetzelfde geldt voor teveel lichaamsgewicht: onbewust denk je, dat dit beschermlaagje  je behoedt voor pijn, zodat alles wat minder hard aankomt. Maar wees eerlijk: voel je je met een dikke winterjas aan minder verdrietig/boos/down?

 

Eigenlijk is het een afleidingsmanoeuvre: zolang jij je bezig kunt houden met de ‘rommel’ (druk zijn, kids, werk, huis etc) hoef je niet naar het werkelijke probleem te kijken. Want dát zit een stuk dieper, is lastiger te bereiken en vooral veel pijnlijker om te hanteren. Als je stil wordt in jezelf en de laagjes afpelt van wat je zo probeert te ontwijken, dan is het mogelijk dat je uitkomt in een kelder waar het donker is en misschien niet naar roosjes ruikt..... Dan kun je zomaar op een (jeugd) trauma stuiten, of een laag zelfbeeld, onverwerkte gebeurtenissen of een gemis. En als je je bewust wordt van de pijn die daar zit, moet je er misschien wel iets aan gaan doen. En daar moet je maar nét zin in hebben…. 

 

Maar.... is 2021 geen geweldig jaar om een streep te zetten onder vermeende veiligheid, garanties en bescherming?  Is het geen tijd om te dealen met eventuele angsten; verbinding te maken met je gevoel en te doen wat je eigenlijk wilt en je daarbij niet te laten leiden door apen of beren op de weg? Want die zijn er niet, hier niet in ieder geval. Alleen maar in je hoofd. Ga het aan, neem die ruimte, want als je in harmonie bent met de keuzes die je maakt, stroomt de energie veel makkelijker door je lijf; je voelt je sterker en daadkrachtiger. En ja, dan wordt het wel een heel ander jaar dan alle andere; maar was 2020 dat ook al niet…… Wat kan je gebeuren?                                                        

Overgave

december  2020 

Ik zag het bij mijn moeder. Na ongeloof en verdriet was er acceptatie en berusting toen ze hoorde dat ze niet meer beter werd. Ze genoot van de tijd die ze nog had en nam bewust afscheid van het leven en de mensen waar ze van hield. Het was een stoere dame, mijn mam. Altijd al. Maar de overgave die ik zag toen ze het leven los moest laten, is een van de mooiste momenten die ik met haar mee maakte. En het moeilijkste. 

 

Want we hebben vaak nog zoveel dromen.....Dingen die we uitstellen totdat de tijd er rijp voor is. Maar komt die tijd ooit….. En wat, als het al later is dan je denkt.....Gisteren is geweest en morgen kan wel nooit komen. Wat heb je aan een bucket-list als je niet weet of je deze ooit af kunt vinken? Is het niet wijzer om vandaag te leven en te genieten van wat er al is? Dagdromen en plannen maken is fijn maar we kijken te vaak naar het gras van de buurman, dat altijd harder lijkt te groeien en er in ieder geval groener uitziet. Wat vaak optisch bedrog is.....

 

Natuurlijk was 2020 niet een jaar om blij van te worden. Het was meer loslaten en je overgeven aan de grillen van COVID 19, dan feestjes bouwen en dromen verwezenlijken. Kon je het handelen; je neerleggen bij het feit dat dingen soms zijn zoals ze zijn? Alle motivatie uit jezelf halen omdat je veel minder contact had met anderen? Misschien voelde het alsof je met je billen bloot moest en was het  koud  in je blote kont omdat er geen 'dekentje' was  van drukzijn en afleiding. Maar weerhield  dát je juist niet altijd van het reflecteren op jezelf.... Nu moest je wel en kwam je jezelf tegen. Was het lastig of was het leerzaam.... hoe leuk was die ontmoeting?

 

Ooit komt er een einde aan deze Corona-tijd maar dan is alles niet opgelost. Op welke manier ga je straks verder, met jezelf en je omgeving? Misschien is het allemaal anders en moet je dealen met gemis en verdriet. Mentale pijn gaat voorbij, als je het laat helen en een manier vindt om ermee om te gaan. Na verdriet komt weer vrolijk zijn en genieten. Wellicht niet op de manier zoals je het altijd hebt ervaren maar dat is ook goed. Neem mijn katertje Guus: vorige week twee epileptische insulten maar elke dag weer vrolijk. Dat klinkt simpel (hij is zich nergens bewust van) maar toch is de eenvoud van zijn leven mooi.  Pluk de dag, leef vandaag, kijk naar morgen (en naar de inhoud van je kattevoerbakje)  maar niet veel verder. Alles kan zomaar anders zijn. Geniet. En geef je over aan wat er op je pad komt. Want uiteindelijk gaat alles voorbij...

Vriendschap

november 2020 

 

Met mannen vind ik het wat lastiger. Vriendschap. De seks zit er vaak tussen; de aantrekkingskracht bedoel ik en niet de daad op zich. Je deelt intieme dingen in een vriendschap, troost en knuffelt en de nabijheid is groot. Het kan verwarrend zijn, als er dan spanning tussen zit. Daarom gaat het nu even over mijn vriendinnen, waar ik heel blij mee ben. Zij die me inspireren, confronteren, en stimuleren maar ook uitdagen, opvrolijken en moed inspreken. De mannen laat ik buiten beschouwing. Ik ga hier even volledig voorbij aan alle vrouwen die geweldige, platonische vriendschappen met mannen hebben. Sorry.

 

Mijn vriendinnetje van de kleuterschool woont nu in Australië. Ik heb nog wel eens contact met haar maar niet veelvuldig en zeker niet diepgaand. Dat komt door mij: in onze jongvolwassenheid hebben we een keer een stevige aanvaring gehad. Ik weet niet meer waarover maar wel dat ik haar toen gekwetst heb. En dat spijt me. Ik deelde alles met haar; van spelen in de zandbak tot mijn eerste vriendje, en de superfijne periode die daar tussen zat. 

 

Daarnaast waren er tal van meisjes die ik vriendinnen noemde, al was er wel een classificatie. Ik heb dingen met ze gedeeld, van ze geleerd en ze soms vervloekt. Je hebt vriendinnen nodig om verschillende rollen uit te proberen; de ene keer ben je de leider, de andere keer de volger, de grappenmaker, waaghals of angsthaas. Om tenslotte jezelf te worden en de rollen aan te nemen, die het beste bij je passen. Dat gaat niet zonder slag of stoot; je plekje vinden en daarbij jezelf niet te verliezen, vond ik niet zo’n makkelijke weg. Daar komt bij: ik ben eigengereid. Niet door keuze maar al bij geboorte. Ik doe dus eigenlijk zelden iets waar ik geen goed gevoel bij heb. Dat klinkt lekker autonoom, maar geloof me: wat meer sociaal aangepast zijn, is makkelijker. 

 

Vorig jaar kwam er een goede vriendin bij, in de vorm van een nieuwe buurvrouw (de tweede keer dat ik een superbuuf tref). Een hele stoere maar ook lieve dame: recht door zee, niet lullen maar poetsen en zeer direct in de communicatie. Ik hou ervan. Maar potverdikke; wat houdt ze me vaak een spiegel voor. Alleen al door het zinnetje; ‘’okay, en waarom doe/ denk/wil je dat?”  De eerste keer keek ik haar onthutst aan, niet zo zeer door de vragen maar hoe ze op subtiele wijze heel veel informatie uit mij wist te krijgen. En aangezien ik niet half zo extravert ben als iedereen denkt, was dit al een prestatie. De basis was gelegd. 

Naast openheid en vertrouwen moeten er ook voldoende raakvlakken zijn, anders vind je elkaar niet. En doen alsof zorgt niet voor verbinding. Wel is het lekker om even te piepen en te mauwen over wat er niet leuk is in je leven. Een fijn dinnetje snapt dat en neemt het niet persoonlijk. En met een beetje geluk zit er net een vriendin in rustig vaarwater als jij moet raften op je levenspad of bijna verzuipt in teveel gedoe. Zij werpt je metaforisch een reddingsband toe, waardoor je weer vaste grond onder je voeten voelt en je pad hervindt. Met dinnetjes ben je gewoon nooit alleen. Zo fijn. 

Angst

oktober 2020 

 

Weglopen helpt. Althans, tijdelijk. Het kan zijn dat iets je zoveel angst inboezemt, dat ervandoor gaan de beste optie lijkt. Met de nadruk op het laatste woord, want angst is een slechte raadgever. Belangrijk is te kijken naar de reden achter je hazenpad; waarom doe je niet wat je eigenlijk wel wilt? Misschien wil je het goed doen voor iedereen; en ontken je daarbij je eigen behoeftes. Je legt je focus op dat wat veilig is en hoopt dat je wensen vanzelf weer verdwijnen. Maar verlangens zijn hardnekkig en blijven bestaan totdat je ze erkend en een plaats geeft. Op mijn rapport stond vroeger, meerdere malen, dat ik een angstig meisje was. Dat klopte. Maar nu niet meer.

Toen ik klein was keek ik elke avond onder mijn bed of daar geen inbreker lag en barricadeerde de deur van mijn slaapkamer, als ik alleen thuis was. Fietsen op een verlaten weggetje deed ik luid zingend, stage lopen in Frankrijk sloeg ik af; en daar heb ik echt mijn leven lang spijt van gehad. Ik denk dat ik door mijn scheiding veranderd ben; mijn grote liefde was er niet meer. Dat was mijn keuze maar daarom niet minder pijnlijk.  Ik moest het voortaan alleen doen. Dat was zoeken en soms lastig; maar…… het bracht me ook veel. 

Ik ontdekte dat er onder de aangepaste vrouw die ik geworden was, een levenslustige en dappere dame schuilt. Iemand die prima in staat is om haar leven goed op de rit te krijgen en dingen te doen waar ze gelukkig van wordt. Ik ging daarbij vaak uit mijn comfortzone, onder meer door heel veel te reizen. En dat heeft me een hoop gebracht! Want regelmatig gebeurde er iets waar ik niet op voorbereid was en moest ik terugvallen op mijn zelfredzaamheid. De power die het geeft als je  iets fixt, waarvan je van te voren dacht dat het je niet zou lukken, is enorm. Maar ook opnieuw studeren, daten, een auto kopen, klussen….allemaal gedaan en overleefd. OK, het ene wat succesvoller dan het andere maar de boodschap is: je kunt altijd meer dan je denkt.

Natuurlijk kun je kleiner beginnen dan met een scheiding. Doe dat vooral! Door kleine succesjes leer je dat je sterker en creatiever bent dan je vooraf dacht. Doe juist dingen die je eigenlijk niet durft; voel de angst maar doe het toch! Leer te leven vanuit het vertrouwen dat wat er ook op je pad komt, je sterk genoeg bent om hiermee om te gaan. Dat gaat met veel vallen maar zolang je iedere keer weer op staat, is er niets aan de hand. Het moment dat je beseft dat je het toch weer gered hebt, is pure euforie.  

Fases

september 2020 

 

Hij rook naar koekjes, mijn eerstgeborene. Mijn middelste wilde niet getroost worden als hij gevallen was (hoef nie kusje, doe nie au) en mijn jongste had een energie en levenslust waar ik destijds als vermoeide, jonge mama jaloers op was. Mooie herinneringen aan het moederschap. En hoewel ik het voor geen geld had willen missen, is er geen verheerlijking. Het is echt hard werken.

Ik ontmoet veel ouders-to-be in mijn omgeving. Heel leuk, met uitzondering van mannen die zeggen: ‘wij zijn zwanger’. Schei uit zeg; zolang een vrouw moet dragen en baren hebben jullie geen recht op die titel. Een roze wolk is het allerminst. Het is nl altijd wakker als jij wilt slapen en aan het einde  van de zwangerschap golft je buik als de Waddenzee bij stormachtig weer. Het hoofdstuk bevalling sla ik liever helemaal over; iets van een geboortekanaal wat opgerekt moet worden en een klein gaatje waar een hoofd doorheen moet…… Visualiseer het maar niet, anders heb je nooit meer seks. 

De periode met opgroeiende koters vond ik ronduit gezellig. Ok, je bent er megadruk mee; naast je werk en gezinsleven moet je ook regelmatig bijspringen op school bij de, oh zo leuke, maar onwijs tijdrovende bezigheden zoals de sportdag en theaterexcursies. Je verzint originele traktaties (wát dan?) en zorgt dat de juf aan het einde van het schooljaar een leuk dankjewel-kadootje krijgt. Kortom: de tijd voor je 40ste is voorbij voordat je het weet maar je bent wel ultra-goed geworden in multi-tasken, ook als dat voorheen je talent niet was. 

En dan..... de puberteit. Daar word je zoveel voor gewaarschuwd dat het alleen nog maar mee kan vallen. Ja, het is een tijd waarin je kids anders gaan ruiken, hetgeen niet per se positief uitvalt, altijd honger hebben, bijzondere kledingkeuzes maken (uitdagend, want jij loopt er naast) en vooral doen wat jij vooraf als niet verstandig hebt bestempeld. Op wat vreemde uitglijders na, vond ik het prima te doen. Bovendien is het heel leuk om te zien hoe ieder kind zich weer anders ontwikkelt; ik heb de hoofdprijs gewonnen bij mijn zonen, meer verschil in een nest is bijna niet te vinden. Bijzonder.

Daarna komt de- jong- volwassene- fase. Waarom lees of hoor ik daar nooit iets over…? Ze wonen nog thuis maar gebruiken je huis als hotel. Verbaal zo scherp dat je je afvraagt waarom jij hen zoveel geleerd hebt over communicatie en assertief zijn. Wat je kookt is het nét niet (ik had eigenlijk zin in iets anders), zelf hun kamer opruimen onnodig (IK woon daar, mam), de vaatwasser leeghalen oneerlijk (waarom, ik was bijna niet thuis de afgelopen dagen). Gezellig zijn ze alleen als ze tijd over hebben of ergens mee zitten waarover ze hun hart moeten luchten. En altijd om 22.30 uur als jij wilt gaan slapen. Ze liggen diagonaal op de bank als jij net met een kop thee en een boek even wilt relaxen. Op bezoek in je eigen huis. 

Ondertussen is het mij helemaal duidelijk waarom mijn nazaten zich zo gedragen: ze maken zich los van me en daarbij horen eigen (egoïstische) keuzes. Waarschijnlijk was ik op die leeftijd ook zo. Ze zullen vast weer rekening gaan houden met me. Uiteindelijk. Daar zorg ik gewoon voor. Ik word een onuitstaanbare bejaarde die ze elke zondag moeten bezoeken. Anders onterf ik ze. 


 

Kietelen

augustus 2020 

 

Dat het leven niet altijd Hosanna is, weten we allemaal. Nu, in het Corona tijdperk, verlangen we terug naar de tijd ervoor of  kijken we reikhalzend uit naar de toekomst. Tjsa, en dat is niet handig. Je leeft nu en met dat besef maak je bewustere en waarschijnlijk betere keuzes. Maar ik maak  me er ook schuldig aan en het is best lastig te veranderen. 

 

Zo hang ik ’s avonds regelmatig kleding klaar die ik de dag erna aan wil. Denk ik. De volgende ochtend heb ik vaak helemaal geen zin in die outfit. Gewoon; omdat mijn 'mood' anders is dan die van de vorige dag. Kleding is wel belangrijk voor me; het is een manier om mijn persoonlijkheid uit te drukken. Ik heb jarenlang mantelpakjes als uniform moeten dragen. Vreselijk om iets voorgeschreven te krijgen; bovendien bevordert het de zichtbaarheid van je eigenheid niet bepaald. Het laatste pakje was knalblauw en in de supermarkt stond ik bekend als de dame van de KLM. Waar ik overigens nooit gewerkt heb. 

 

Doen alsof, kan echter wel even een goede suggestie zijn. Stel: je leven is even geen 10 (saai, zorgen, stress, liefdesverdriet etc) Doe dan je mooiste outfit aan! Van ondergoed tot schoenen;  zorg dat alles klopt en je er pico bello uit ziet. Je voelt je nog niet zo….maar dat komt wel. 'Fake it, till you make it'. Zet een glimlach op en zeg tegen jezelf dat het een fantastische dag wordt. Visualiseer iets wat je heel graag wilt; in de tegenwoordige tijd, dus alsof het er al is. Je dag wordt er leuker door. Beloofd! 

 

Kietel jezelf. Wij vrouwen zijn er een ster in om voor onze hele omgeving te zorgen en ’s avonds volledig opgebrand  op de bank neer te ploffen. Veel te veel weggegeven aan anderen zodat er niets meer overblijft voor jou. Dat is dom. Je weet dat je alleen uit een volle kan kunt schenken; zorg dan eerst dat deze volledig gevuld is. Jij bent die kan, die metafoor had je wel begrepen, toch? 

 

Je wordt ook een leuker mens, als je lief bent voor jezelf. Waarschijnlijk heb je geen idee waar je moet beginnen, maar maak toch maar tijd voor iets wat je graag wilt. Kies je voor materie of voor persoonlijke ontwikkeling in de vorm van een studie/training of therapie? Gewoon doen. Geniet ervan. Zet jezelf op de eerste plaats, en al voelt plek 1 op het erepodium in het begin misschien wat wankel..... Je hebt ook op hakken leren lopen.


 

Stoer

juli 2020 

 

Mensen zien mij denk ik vaak als een sterk en stoer wijf. Ik knap zelf mijn huis op, vlieg in mijn eentje naar de andere kant van de wereld, rijd met de auto door LA (ja, dat was eng) en zet een grote spin levend buiten;  ik lijk nergens bang voor. Met de nadruk op lijk……. want natuurlijk zit daar wat achter. En heel eerlijk: dat zag ik zelf tot voor kort ook niet.

 

Soms ben ik ook gewoon een bange muis; maar ik vind het moeilijk om te laten zien dat ik niet alles kan en niet altijd sterk ben. In mijn woordenboek ontbreken zinnen als: ‘dat durf ik niet of dat lukt me niet’. Ik ben de blonde versie van Pippi Langkous die altijd hard roept: ‘ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het kan! Onzin, natuurlijk. Onder mijn bravoure zit ook gewoon een bang meisje dat schroom heeft om te laten zien dat ze geen alleskunner is. Het is mijn eigen onvermogen om mijn kwetsbaarheid te tonen uit angst om daarom afgewezen te worden. Bang om uitgelachen te worden of niet serieus genomen te worden, niet goed genoeg te zijn. 

 

Mijn angst voor kwetsbaarheid maakt ook dat ik allergisch ben voor drama queens en mensen die te pas en te onpas in huilen uitbarsten. Alsjeblieft zeg, beheers je een beetje. Totdat ik afgelopen najaar geen fijne periode meemaakte en ook bij mij de tranen hoog zaten. Ik werd snoeihard geconfronteerd werd met de incorrectheid van mijn overtuiging dat alleen zwakke mensen hun tranen niet kunnen bedwingen. ‘Life is a bitch’, verdriet hoort erbij en ik moest met mijn kwetsbaarheid dealen. Je weet waarschijnlijk dat een allergie voor iets of iemand, alles over jezelf laat zien. Wat jij niet hebt, of juist te weinig of teveel, wordt pijnlijk zichtbaar in het gedrag van een ander. En zo werd mij een spiegel voorgehouden dat ik misschien wat meer mijn kwetsbare kant moest laten zien en dat dit ook okay is.  Mmm, dat vond ik lastig….heel lastig maar ik merkte dat ik het ook niet meer kon verbergen. Ik ging met de billen bloot. Figuurlijk. 

 

Na een poosje geworsteld te hebben merkte ik dat de kwetsbaarheid mij ook veel bracht: er ontstonden mooie gesprekken met mensen die zich herkenden in de situatie waar ik in zat. Openheid blijkt een stimulans voor een ander om meer van zichzelf te laten zien. Ik vond dat mooi en het deed me goed. De gesprekken relativeerden ook mijn eigen verdriet; iedereen heeft zo zijn eigen zorgen en bovendien werkten de uitgestoken handen, luisterende oren en armen om mijn schouders, troostend.  Ik heb wat af geknuffeld in die tijd. 

 

Ondertussen merkte ik dat het goed is te beseffen dat ik niet alles hoef te kunnen en zeker niet foutloos ben. Het is wat het is, en mooier kan en wil ik het niet meer maken. Dus aanvaard ik dat mijn richtingsgevoel een zesje is, ik lang niet zo goed kan koken als mijn zus en ik weinig gevoel voor techniek heb. Ik ben verre van perfect en dat is prima. Doe ook niet meer alsof ik alles kan handelen en leun lekker tegen een beschikbare schouder, als het even niet mee zit. Laatst was mijn fietsband lek. Ik wilde hem plakken maar heb mijn zoon gevraagd dit te doen. Hij kan dat veel beter. 

 

Strak 

juni 2020

 

IKEA ken je. Genoeg leuke grapjes over schroefjes die overblijven als je een kast van hen in elkaar gezet hebt. Ik kocht er vorige week een dekbedovertrek. Mooi, dacht ik. Dat bleek anders toen ik het op mijn bed legde. Ga geen betoog houden waarom kleuren zo belangrijk zijn voor een vrouw; het dekbed moest terug. En weet je hoe klein de verpakking is waar IKEA deze in stopt…… Ik vermoed dat ze het expres doen zodat menigeen denkt; mwah, ik houd het wel, krijg het nooit meer in dat zakje. Zo strak? Ja zo strak.

 

Waarom vertel ik dit? Ik vermoed dat iedereen wel eens het gevoel heeft in zo’n zakje te zitten; een strak keurslijf waarin het lijkt dat je geen kant op kunt. Is dat echt zo of heeft je hoofd het ervan gemaakt? Ben je creatief genoeg geweest in het verzinnen van oplossingen en heb je je best gedaan een andere bril op te zetten om te kijken hoe iets beter of in ieder geval anders kan?  Met een nieuwe  invalshoek zie je vaker oplossingen en krijg je ingevingen die je niet had toen je lijdzaam in je zakje zat te wachten op betere tijden. En hoe overtuigd ben je? Want zoals Henry Ford al zei: of je nu denkt dat je het kan, of je denkt dat je het niet kan; je hebt altijd gelijk……

 

Wanneer je vast zit in een situatie waar je niet tevreden mee bent; dan kun je daar rigoureus een streep door zetten. Dat kan heel verfrissend zijn maar de meeste mensen krijgen hier wel wat koudwatervrees van. Eenvoudiger is om iets op een andere manier te doen en te ervaren wat er gebeurt….. Zit je vast in een baan waar je echt niets beters van kunt maken; zoek er een leuke hobby bij waar je energie en plezier uit haalt. Ben je al tijden te zwaar en lukt het je maar niet om af te vallen; eet eens zoveel mogelijk kleuren (nee, niet de M&M’s); paprika, aubergine, mandarijnen, bananen, komkommer; gezond en weinig calorieën. Of heb je een relatie die maar net een 6 min is: doe samen iets nieuws en maak daar een feestje van. Als je zaken weer vlot getrokken hebt en de energie weer stroomt; dan zul je merken dat je lekkerder in je vel zit, vrolijker bent en last but not least; weerbaarder wordt. 

 

En zo eindig ik toch nog weer een beetje met Covid-19, wat mijn bedoeling eigenlijk niet was. Want een sterke weerstand door gezond te eten, te bewegen, veel buiten te zijn, te lachen en je te omringen met mensen waar je om geeft, dat is volgens mij de beste remedie om gezond te blijven en je zo beter te wapenen tegen het Corona virus. Minder kans om ziek te worden en vooral ook minder kans op complicaties en een sneller herstel.

 

Zo, en nu even naar IKEA. Mijn dekbed ruilen voor een paar kussens; ik krijg ineens een andere ingeving. 





Klussen

mei 2020

 

Vroeger dacht ik dat iedereen de vlag speciaal voor mij uitstak; ik ben namelijk jarig op 5 mei. Inmiddels ben ik deze grootheidswaanzin voorbij maar een fijne dag blijft het. In een Corona-vrij jaar is het overal feest, muziek, hapjes, drankjes en niet te vergeten: veel cadeautjes en kusjes voor mij. Bevrijdingsdag, dag van de vrijheid; het is me op het lijf geschreven. Niet dat ik geen verbinding wil; houd daar juist erg van maar wil vrij zijn om mijn eigen keuzes te kunnen en durven maken en te zijn wie ik ben. Ik was niet altijd zo trouw aan mezelf; dat ging met veel vallen en opstaan. En die ezel; die ben ik ook geweest; keer op keer heb ik dezelfde fouten gemaakt totdat ik zag wat er bij mij moest veranderen. Want hoe graag je ook wilt dat het aan een ander ligt (en dat is ook zeker wel eens het geval); je kunt alleen aan jezelf iets veranderen.

 

Afgelopen week keek ik naar “Floortje blijft hier”, een variant op het reisprogramma dat ze maakt over reizen naar de andere kant van de wereld. Ze is een van mijn helden omdat ze reizen maakt waar ik alleen maar van durf te dromen. Ik hoorde haar zeggen dat ze zich in deze periode wel eens afvraagt waar ze nu eigenlijk goed in is. En laten we eerlijk zijn: dat is ze in genoeg dingen…… maar ik begrijp haar wel. Ik voel me de laatste weken ook nuttelozer dan normaal; wil helpen maar waarmee precies? Als het normale leven voor een groot deel wegvalt, en daarmee een aantal belangrijke bouwstenen van je bestaan; wat blijft er dan van je over? 

 

Welke talenten heb je naast je werk en de dingen die je normaliter doet? Ik heb veel geklust; mijn tuindeur eigenhandig (en met goed advies van de meneer van de HUBO) hersteld. Dus heb ik gekit, gezaagd, gevijld, getimmerd, geverfd en ik ben tevreden. Ok, hij klemt nog wel een beetje maar voor de rest is het netjes. Mijn vader zou trots op me zijn (en zou waarschijnlijk zeggen hoe ik het nog beter had kunnen doen). En zo zijn er nog meer praktische klussen afgewerkt maar het aller-belangrijkste: ik heb aan mezelf gewerkt; en dat was de grootste klus.

 

Want ik weet goed wat mijn talenten én valkuilen zijn: rationaliseren, relativeren, organiseren, afleiding zoeken en sterk zijn. Dat kan ik gewoon allemaal heel goed. Maar…… deze vaardigheden brengen me niet dichter bij de gevoelens die ik heb, integendeel. Emoties die worden gezien en gevoeld gaan sneller voorbij; doe je dat niet dan blijven ze aan je deur kloppen, net zolang totdat je open doet. En je hoeft niet urenlang te huilen, voelt je niet dagenlang boos, alleen of gefrustreerd. Want als een vervelende emotie gezien wordt verdwijnt deze weer en kun je verder. Dus stop geen zaken onder het vloerkleed; er komt een moment dat je voelt dat je ook daaronder eens goed schoon moet maken. Bij mij kun je weer van de vloer eten. Ook onder het kleed. 





Demonen

april 2020


Corona. Alle zekerheden staan ineens op losse schroeven en wat worden we geconfronteerd met onze kwetsbaarheid. Ineens blijkt het leven niet meer maakbaar te zijn (voor wie dat al dacht) maar moeten we dealen met onzekerheden en angsten, zoals we ze niet eerder kenden. Natuurlijk ten aanzien van onze gezondheid; gaat COVID-19 je deur voorbij, klopt het alleen maar aan of komt het volledig binnen en neemt het je mee naar een IC waar je liever nooit wilt komen maar nu zeker niet. Of is een van je naasten besmet  geraakt en kun je hem of haar niet bijstaan omdat het te gevaarlijk is om dichtbij te komen. Misschien moet je zelfs afscheid nemen van iemand die je zo lief is en kun je niet meer doen dan een kusje geven op de kist waarna je geliefde vervoerd wordt naar een tot mortuarium omgebouwd ijsstadion…… 

Deze periode verandert mensen; het is een wake-up call waarin we alles wat we deden onder de loep leggen. Was het wel zo fijn om altijd gehaast te zijn en hebben we echt een talent voor multi-tasken of deden we alsof om doelen te halen die we onszelf ooit gesteld hebben maar vergaten te toetsen aan de haalbaarheid...Willen we dit nog? En komen we daar nu pas achter in deze lange ‘’blijf-binnen-en-doe-maar-rustig-aan-periode?” (met uitzondering van alle mensen die nu knetterhard werken in de zorg).


Hoe ervaar je het om dagenlang; wellicht straks weken- of maandenlang thuis te zitten en in een zoveel trager ritme te leven dan je gewend bent, in een relatief kleine ruimte; met de wetenschap dat je niet vrij bent om te gaan en staan waar je wilt. Die vrijheid te moeten missen; ik vind dat best lastig. Het voelt alsof de avondklok in is gesteld (maar dan de hele dag) en dingen die voorheen zo normaal en vanzelfsprekend leken kunnen ineens niet meer. Misschien ben je bang om jezelf tegen te komen nu er weinig afleiding is van sociale contacten, werk en familie. Verlies je je in een hobby die je al tijden geleden op zolder geparkeerd hebt en vind je jezelf  ’s nachts terug tussen de modelbouwvliegtuigjes die je sinds je 16de niet meer aangeraakt hebt maar waarvan je weer gelijk “in een flow “ komt….. COVID-19 brengt ook mooie dingen…..


Wat doet het met je om dag in, dag uit op de lip te zitten van mensen waar je echt heel veel van houdt maar niet steeds 24/7 bij wilt zijn; dat in ieder geval niet meer gewend bent. Ga je iemand dan weer net zo aantrekkelijk vinden als bij de eerste ontmoeting of erger je je aan dingen die je eerst zo leuk vond? Krijgen we straks een babyboom of een golf van echtscheidingen? In Frankrijk kijkt men 50% meer porno nu men zoveel thuis zit; in Nederland is dat vast niet anders. Vaker bij elkaar zijn nodigt blijkbaar niet uit om meer te seksen. Wat jammer is om meerdere redenen maar zeker omdat het verhogen van het oxytocine gehalte (wat seks doet) erg goed is voor de weerstand. Gemiste kans dus in de strijd tegen Corona; men neemt de 1,5 meter ook hier erg letterlijk.


Dit is een tijd waarin iedereen met zijn demonen moet vechten. Of dit nu de angst is voor het virus, afscheid te moeten nemen van een naaste, de financiële problemen die je als metershoge golven lijken te overspoelen, je relatie waarover je ineens twijfelt, de onzekerheid hoe lang deze ‘’lock down” nog zal duren of gewoon de ontdekking dat je altijd je eigen beste vriendje moet zijn
(en dat tot dusver niet geweest bent). We komen onszelf allemaal tegen en de lessen die we hier leren nemen we mee in de tijd na Corona. Want die komt ook! Niets blijft zoals het is; alles verandert. Dat lijkt me een troostrijke eind zin: alles gaat voorbij….. Blijf goed voor jezelf zorgen. Droom ondertussen en maak plannen voor de rest van je leven; je hebt er nu de tijd voor…….


Verdwalen

maart 2020

Aan de vooravond van mijn volgende vakantie bedenk ik me wat ik nu precies zo fijn vind aan weg gaan. Is het altijd alleen maar leuk? Neuh, want: inpakstress, enge beestjes, buikloop ..…. en toch vind ik op reis gaan geweldig. Hoewel ik een vakantie met de auto heel romantisch vind (thermoskan koffie mee, muziekje aan, bij voorkeur ’s nachts rijden) moet ik opbiechten dat ik het liefst vlieg; ik ken eigenlijk (nog) geen vlieg-schaamte. Ten eerste ben ik verliefd op Schiphol. Ik houd zo van de vibe (spanning en verwachting) die daar hangt. Na de douane, (waarbij ik  gegarandeerd mijn riem, hakken en sieraden af moet doen en dan nòg gaat het alarm af en moet er gefouilleerd worden), koop ik een tijdschrift in het boekenstalletje op de hoek, snuif parfum, drink ergens koffie en kijk ik gelukzalig om me heen als een kind in de snoepwinkel; jaaaaa, ik mag weer!

Ik reis niet met een rugzak; dan voel ik me net een pakezel. Daarnaast neem ik handbagage mee; waarin behalve al het noodzakelijke, ook lekkere broodjes, kauwgum (stijgen, landen), oordopjes, sokken en trui (man, man wat is het toch koud in een vliegtuig) en natuurlijk mijn e-reader. Ja, ik heb ook liever een boek vast maar als je een paar weken op reis gaat dan kan ik mezelf echt geen light traveller meer noemen. Ik lees veel, dat deed ik vroeger al en mijn lees-liefde is nooit meer overgegaan. Dat hoeft ook niet. 

Na hopelijk een lange vliegreis (want dan ga ik immers ver weg ;-) kom ik aan in een land waar ik nog niet eerder was (bij voorkeur). Dat kan zeker voor ongemakken zorgen: taal (Japan), extreme vochtigheid (Thailand), onwijs heet (USA) maar verrassend is het. Ik zoek de weg naar mijn hotel, waar ik me altijd een voorstelling van maak die maar zelden uitkomt. Meestal voel ik me gelijk thuis (uitzondering Bangkok), meld het thuisfront dat ik goed aangekomen ben; men vindt het altijd een beetje spannend als ik alleen ga, en dan snuif ik eens even alle indrukken van mijn nieuwe omgeving op. 

Hotelletjes boek ik van te voren, dat doe ik bewust want ik kan op een site meer zien dan aan de buitenkant van een hotel en dan kost het zoeken me daar geen tijd. Bovendien is een reis uitstippelen en hotelletjes boeken gewoon pure voorpret. Het liefst slaap ik in kleine verborgen pareltjes, niet helemaal buiten de bewoonde wereld; ik ontmoet ook graag nieuwe mensen.  Ik zoek uit wat ik ècht wil zien, daar maak ik een plannetje voor en daarnaast verdwaal ik…. Dat wil zeggen; ik stap uit mijn hotelletje en besluit welke kant ik op ga en zie dan wel waar ik terecht kom; waar het leuk is blijf ik. Zelf het tempo bepalen en zien wat en wie er op mijn pad komt…. Dat is voor mij vakantie. Of misschien wel mijn levensvisie…. Gewoon zien wat er gebeurt. Of juist niet. 

Soms hoef je niet te weten hoe of waar iets eindigt om eraan te beginnen. 


 



Impulsief

februari 2020

Vroeger was mijn lijf sneller dan mijn hoofd; dat wil zeggen dat ik eerst handelde en daarna pas nadacht. Dat dit niet altijd goed heeft uitgepakt laat zich raden. Zo herinner ik me de keer dat een collega me plotsklaps een foto voorhield van een besnorde dikke man, zonder tekst daarbij. Ik keek, noemde hem een engerd en vroeg toen pas wie het was. Mijn man’, zei ze…..Tsja, niet meer goed te maken natuurlijk. Door de jaren heen ben ik wat voorzichtiger geworden in mijn uitlatingen maar nog steeds kan ik erg impulsief handelen. Zo kan ik op een dag wakker worden en besluiten dat ik nodig eens naar Madrid moet (en dan ook gelijk boeken), een trap make-over noodzakelijk is of dat nieuwe hakken essentieel zijn. Nu kun je tegenwoordig vaak ruilen of annuleren maar heel eerlijk: regelmatig ben ik langer bezig met het ongedaan maken van mijn acties dan dat ik er plezier van heb.

Tijd voor verandering dus; les in uitgestelde behoeftebevrediging. Ben je bekend met de marshmallow-test? Het gaat als volgt: een kind van een jaar of vier wordt in een kamertje gezet met een bordje waarop een marshmallow staat. Degene die de proef leidt en die het kind binnen brengt, maakt aanstalten meteen weer weg te gaan maar vertelt het kind eerst dat het twee dingen kan doen: de marshmallow direct opeten of wachten tot de leider terugkomt om dan als beloning nòg een marshmallow te krijgen.

Deze test laat zien hoe goed je in staat bent om verleidingen te weerstaan. Kun je het lekkers wat zo naar je lonkt (taartje, wijn, sigaret, man/vrouw) negeren, omdat je weet dat de beloning op langere termijn groter zal zijn? Wat de initiatiefnemers van toen niet wisten is dat de uitkomst van de proef in grote mate de ontwikkeling van een kind voorspelt.

Met een interval van tien jaar werd steeds gekeken naar de ontwikkeling van kinderen die de proef hadden gedaan. En wat bleek: zij die konden wachten met het opeten van de ene marshmallow, bleken het in bijna alle opzichten beter te doen in het leven. Ze scoorden hoger op schoolprestaties, concentratievermogen, zelfstandigheid, sociaal gedrag en gedrag bij tegenslag. Toch staat er in de kleine lettertjes bij het experiment dat het ook weer niet goed is om verleidingen altijd te weerstaan: dat kan je leven treurig maken. De kunst is om af te wegen of je gaat voor genieten in het moment of wacht op iets beters  in de toekomst wat nòg lekkerder is. Madrid heb ik laten schieten; ik ga nu naar Bali. Goed gekozen of verlang ik straks naar het Plaza Puerta del Sol? 


 


 



Bikini

januari 2020
 

En, houden je goede voornemens voor 2020 nog stand? Het jaar is alweer 12 dagen oud dus misschien ontstaan er al wat scheurtjes. Het begon met de beslissing dat iets anders moest in je leven. Prima; bewustwording is de eerste stap naar verandering. Maar….. ik vraag me af hoeveel goede voornemens er echt bewust gemaakt worden. Hoe groot was de invloed van je omgeving en met name (social) media op je beslissing? Werd je niet doodgegooid met de boodschap (bewust en onbewust geregistreerd) om meer te bewegen, minder te eten en te drinken en ging deze niet onder je huid zitten? Dus in hoeverre was jouw keuze echt van jezelf? We denken dat we zo vreselijk autonoom zijn maar is dat echt waar?

 

De invloed van anderen op je leven is enorm. Dat realiseren we ons niet elke dag en dat is maar goed ook want dat geeft geen fijn gevoel (althans mij niet). Daarnaast is de insteek bij goede voornemens vaak dat iets niet meer mag; ja, en dan gaat het fout. Want wij willen ons natuurlijk helemaal niets laten verbieden. Dat we dat onszelf opleggen maakt hierbij niet uit. Wat gebeurt er? Stel: je doel is om voor de zomer bikini-proof te zijn. Je besluit om suiker, kaasjes met stokbrood en wijn te laten staan. Dat gaat goed. Een week. Een maand. Je gaat als een trein. En dan komt onvermijdelijk het moment dat het lastig wordt; je vindt dat je wel een beloning verdient voor alles wat je niet gegeten hebt. En nu? De oplossing: leg je focus op wat je WILT en niet op wat je niet MAG. 

Iets willen maakt dat je de regie hebt en maakt je sterk; iets niet mogen geeft je het gevoel dat je een vijfjarige bent die in de hoek gezet wordt (passief en dus geen regie). Als je actief je leef gedrag aanpast geeft dat resultaat en dat is je doel. Op termijn dan hè, tis niet met een weekje bekeken. Vaak beginnen mensen met een crashdieet; alles is gelijk verboden fruit (en dat wordt des te aantrekkelijker, en dat geldt niet alleen voor fruit….) Als je zo streng bent wordt het lastiger om een dieet vol te houden. Lief zijn voor jezelf. Kleine stapjes en in het weekend gewoon iets lekkers nemen waar je heel erg gelukkig van wordt. 

 

Daarnaast kun je je ook afvragen waarom wij vrouwen altijd denken dat ons lijf niet goed genoeg is?  In Cuba, waar reclame verboden is (en niemand geconfronteerd wordt met het zogenaamde ideale plaatje van slanke en strakke modellen), zijn vrouwen heel blij met hun lijf. Grote billen, buik en borsten; het is allemaal prima. Vrouwen kleden zich vrouwelijk en voelen zich zelfverzekerd en sexy.  Ze fluiten mannen na op straat (dat lijkt me een bijzondere gewaarwording maar oh zo geëmancipeerd). Deze vrouwen denken er helemaal niet over na een dieet te gaan volgen; ben je mal; hebben is houden! Hoe kan dat? Natuurlijk: vrouwen in Zuid Amerika hebben een ander lijf dan wij hier in Europa, rond zijn is daar net zo gewoon als hier blauwe ogen. Maar onderschat de invloed van de media niet; onbewust word je beïnvloed door beelden die je langs ziet komen. Ook je omgeving is bepalend tenzij je op een onbewoond eiland zit. En dat zou ik eigenlijk best eens willen proberen: een empirisch onderzoek doen, eens kijken hoe ik daar vandaan kom na een half jaar. Weet iemand een trial ergens? Met zon graag.






Golven

december 2019 

Ze kwam langs voor een kennismakingsgesprek; een leuke, vlotte dame.  Bij de koffie vertelde ze heel open over alles wat haar bezig hield en waar ze moeite mee had; verdriet, frustratie, boosheid, jaloezie, allerlei emoties kwamen voorbij. Ik hoefde niets te zeggen; zij vertelde en ik luisterde. Eigenlijk vond ze ook dat ze geen recht tot klagen had met een leuke en betrokken man, een fijne baan en bloedjes van kinderen. Maar toch knaagde er wat; voelde ze zich niet gelukkig of misschien zelfs ontevreden. Ze eindigde het gesprek met de woorden dat ze na zou denken of ze een coaching traject bij mij in wilde gaan. Eigenlijk dacht ze van niet; ze ging bijna op vakantie en als ze uitgerust was zou alles wel weer gaan. Ik knikte en zei dat ze altijd welkom was, ondertussen wetend dat ze er nog niet aan toe was om dieper te kijken naar de gevoelens die ze had. 

 

Deze dame was haar eigen coach en deed wat veel mensen doen: alles ventileren in een gesprek, daar een goed gevoel van krijgen en denken dat dan alles opgelost is. De problemen worden weggestopt, lijken voorbij (ach, het was misschien een beetje overdreven wat ik voelde….). Zo werkt het alleen niet; juist als je gevoelens niet onderkend blijven ze broeien en knagen. Ze kunnen dan giftig worden en blijven hangen of komen steeds terug. Meestal heb je er dan veel langer last van dan wanneer je ernaar kijkt en door ze te voelen minder hevig laat worden; hanteerbaar maakt. 

 

Je kunt samen met een coach  kijken waar deze gevoelens vandaan komen. Een plan maken met een doel hoe je graag met  emoties en gevoelens om wilt gaan en wat je wilt bereiken in het coaching traject. Maar zover was deze dame  nog niet en dat is ook goed. Je kunt pas werken aan zaken die je dwarszitten als je er zelf aan toe bent. Tot die tijd is het pappen en nathouden; net zolang totdat je het zat bent. En dan… dan ga je aan jezelf werken; en dat mag natuurlijk met mij. Ik hoop dat ze nog weer eens belt die leuke, vlotte dame. Het lijkt me een fijn traject om samen in te gaan. 






Actrice

november 2019 

Ik ben geen goede actrice en toch speel ik nu een hoofdrol in een horrorfilm waarvoor ik geen auditie heb gedaan. Iemand waarvan ik veel houd is psychisch ernstig ziek. Dat houdt in dat er gezocht moet worden hoe diegene het best en het snelst geholpen kan worden. Ik zal je het relaas van de zoektocht in de Nederlandse GGZ besparen maar neem maar aan dat je tegen alle facetten van de bureaucratie aanloopt en de samenwerking tussen instanties nog in de kinderschoenen staat. 

En daarbij; hoe zorg je ervoor dat je zelf blijft staan als er iets heftigs gebeurt in je leven? Wat word je vertelt door de hulpverlening: 1. Leef bij de dag 2. Laat los 3. Zorg goed voor jezelf. Tsja…… Maar HOE dan? Het is zo moeilijk om los te laten terwijl je eigenlijk wilt zorgen, troosten en redden. Na veelvuldige zelfreflectie kan ik wel stellen dat ik graag red. Ik vind het fijn als mensen zich lekker voelen, het goed met ze gaat. Ik help graag mee om de slingers op te hangen, waarmee het leven zoveel leuker wordt. Maar…….. ik kan een ander niet redden. Dat moet iedereen zelf doen. Dat is een harde leerschool voor me geweest in verschillende soorten relaties. Ik heb te vaak toegestaan dan anderen op mijn energie vooruit kwamen in dit leven. Vele gesprekken gevoerd met mensen die daarna opgemonterd hun weg weer gingen maar ik volledig leeggezogen achterbleef. En waarom liet ik dat toe? Wat maakte dat ik steeds weer mijn grenzen verlegde en mezelf ‘in de aanbieding’ gooide? Niet dat ik daar een eenduidig antwoord op heb; daar is de vraag te complex voor (of het antwoord mij nog niet duidelijk) maar wat ik wel weet is dat ik (en velen met mij) niet genoeg van mezelf gehouden heb. Ik heb mezelf vaak niet op de eerste plaats gezet. Dacht dat er bij mij nog wel wat rek in mijn grenzen zat; daardoor teveel geïncasseerd heb wat achteraf helemaal niet goed voelde. Heb ik ervan geleerd :  ja! Maakt dit dat ik het nu niet meer doe? Mwah. Gewoontes zijn hardnekkig maar ik ben me er nu bewust van, wat maakt dat ik het eerder signaleer en op de rem trap. Work in progress.

Ik realiseer me, door alles wat ik gelezen/gestudeerd en meegemaakt heb dat de oorsprong van de vele psychische problemen ligt in het feit dat mensen te weinig empathie voor zichzelf voelen. We zeggen niet zo vaak tegen onszelf dat we wel prima zijn zoals we zijn (ook met onze schaduwkanten). We kijken liever naar wat anders en vooral beter moet. Tevreden zijn met wie je bent en wat je hebt blijkt lastig; zeker hier in de Westerse wereld.  Daarom als afsluiting van deze blog: een goed voornemen voor vandaag en voor alle dagen die komen: hou van jezelf. Dat lijkt me een mooi begin van elke dag. Ik hang mijn eigen slingers vast op. Doe jij de jouwe?

 

 








Keuze 

augustus  2019


Deze zomer hoorde ik op de Amerikaanse radio (ik heb een rondreis door de USA gemaakt) een presentator zich afvragen of elke luisteraar wel goed voorbereid was op een eventuele aardbeving. Ik was verbaasd. Natuurlijk was ik op de hoogte van het feit dat ik op dat moment redelijk dicht bij de San Andreas breuklijn reed maar dat ik me bezig hield met het feit of er op dat moment een aardbeving zou kunnen komen: nou nee. Ik wil gewoon niet teveel nadenken over de  “what if’s “ in dit leven.

 

De angst die heerst in de VS intrigeerde me. Overal staan gebods- en verbodsborden: doe je riem om (het is de wet), was je handen na het plassen als 
je weer moet werken (echt waar), stop geen huisdieren in de magnetron (wie komt er op zo’n idee?). Ik werd er rebels van; vind het alles behalve prettig als mensen mij gaan vertellen wat ik moet doen. Maar de Amerikanen zijn bang. Ze leven voortdurend vanuit angst en dat voel je. Je ziet ook dat mensen gespannen zijn, ze vragen vaak of iets veilig is en doen alles snel. Alsof ze huiverig zijn dat het verkeerd gaat. Mij lijkt het een selffulfilling prophecy;  de vraag is dan alleen wanneer. 

 

Want als je maar lang genoeg denkt dat iets fout gaat dan kun je ervan op aan dat dit ook zeker zal gebeuren. Je kunt beter uitgaan van het positieve en als het negatieve zich aandient er dan mee  dealen. En denk niet dat mijn leven altijd een feestje is; echt niet. Als ik mezelf had kunnen beschermen tegen de nare dingen die op mijn pad kwamen dan had ik het echt wel gedaan. Maar dat gaat niet! Wel heb je altijd een keuze hoe je om gaat met wat je overkomt en hoe je handelt in het heden en kijkt naar de toekomst. Die keuze, daar gaat het volgens mij om; leef je vanuit angst of vanuit vertrouwen?  Ik wil het leven vieren. Ook met de wetenschap dat Nederland het meest onveilige land van Europa is met een grote kans op overstromingen door het stijgen van de zeespiegel. Ik ga geen onderzeeër aanschaffen. Gewoon genieten van het leven. Jij ook, of heb ik je nu toch bang gemaakt….?

 








Schaken

juni  2019


Ik ben geen schaker; kijk geen tien stappen vooruit in mijn leven. Dat wil niet zeggen dat ik geen visie heb en niet weet waar ik naartoe wil maar ik zet weinig dingen vast in mijn leven. Ik stel wel doelen; weet wat ik ongeveer wil bereiken. Dat kan wat paradoxaal klinken maar voor mij is dat niet zo. Ik omschrijf mijn doelen namelijk altijd zo dat ik ze bij kan stellen en ervan af kan wijken. De bestemming is voor mij een stip op de horizon waar ik naartoe wil, hoe ik daar kom is altijd de vraag. Er zijn altijd meer wegen die naar Rome leiden.

Van de studenten die ik coach merk ik dat het belangrijk is om ook zo open mogelijk in het contact te staan. Ik ben nieuwsgierig en laat me leiden door hetgeen ze vertellen. Vaak komen ze bij me met een pragmatische vraag over hun studie of over hun onwijs drukke bestaan waarin ze hun eigen agenda haast niet bij kunnen houden; maar al snel blijkt dan dat er ook andere dingen spelen. Zaken op het gevoelsniveau; waar ze in hun persoonlijke leven tegenaan lopen. Die toch van hele grote invloed zijn op hun focus en dus uiteindelijk niet alleen op hun studieresultaten maar op de algehele kwaliteit van hun leven. Het (pragmatische) doel wat we dan in de eerste sessie gesteld hebben, werken we bij of er wordt een heel ander doel gesteld dan het oorspronkelijke. Tijdens het proces krijgt de student antwoorden op vragen waarvan hij/zij zich bij aanvang soms niet eens bewust was. Door middel van reflectie, vragen en interventies komen er dan inzichten waarmee hij of zij verder kan. Altijd door eigen toedoen.En dat is leuk en heel boeiend. Mensen gaan stralen als ze ergens enthousiast over zijn. Worden blij als ze inzichten krijgen hoe ze verder willen. De houding wordt krachtiger, de lach wordt breder, de uitstraling levenslustiger. Mooi vind ik dat. 

Ik geloof in de kracht van het coachen; mensen helpen om hun talenten en kwaliteiten optimaal in te zetten en te benutten. Idealen die bereikt worden doordat je hen leert om te gaan met onderliggende overtuigingen die beperkend kunnen zijn. Onontgonnen terrein verkennen maar ook vaardigheden (her) vinden; door in te zetten op autonomie en zelfsturing worden mensen (weer) degene die ze graag willen zijn. Met vooral ook veel aandacht voor de brug tussen verstand en gevoel. Veel mensen zijn de verbinding kwijt met zichzelf en weten niet goed meer wat ze voelen en hoe ze hiermee in contact kunnen komen. Hoe belangrijk de ratio ook is, wanneer er structureel te weinig aandacht is voor gevoelens loopt iedereen vast; is het niet in zichzelf dan wel in zijn relaties met anderen. En dan zet je jezelf schaakmat en heb je verloren. Zoveel weet ik dan weer wel van schaken. 









Hart / Hard

mei  2019

 

De meeste mensen die ik ken vinden wat van mij. Dat oordeel kan positief, negatief of gewoon neutraal zijn. Dat mag allemaal. Het is niet mijn label maar dat wat een ander op mij plakt. En ik ken (gelukkig ;- ) ook niet alle meningen die mensen over mij hebben. Iedereen heeft recht op zijn of haar overtuigingen en mag die in Nederland ook kenbaar maken. Dat is een groot goed. Maar….. is het wijs om altijd alles te zeggen wat je denkt… de mening die je over elk onderwerp en persoon hebt te uiten…. je piesje te doen over elke quote op Social media…. in elk gesprek te reageren met: ’ik vind….’ Zit een ander daar altijd op te wachten? 

 

De laatste tijd sla ik steeds liever een beurt over. Ik denk namelijk helemaal niet dat iedereen op mijn inzicht zit te wachten. En soms weet ik ook te weinig van het onderwerp of heeft een zaak zoveel kanten dat ik denk: 'overal is wel iets voor te zeggen'. Ondertussen weet ik ook dat elke waarheid subjectief is en is mijn ego niet zo groot dat ik denk dat ik altijd een waardevolle bijdrage kan leveren. Niet dat ik een muurbloempje ben. Of een meeloper. Maar soms vind ik gewoon even niets. Of wil ik er niets van vinden. Als een ander er gelukkig van wordt dan denk ik: leven en laten leven. 

 

De ‘Doeslief’ campagne van Sire vraagt aandacht voor het feit dat er we zo onaardig doen tegen elkaar. Vanwege verschil van mening/visie/voorkeur of hoe je het ook wilt noemen.  Hierdoor ontstaat er regelmatig fysiek of mentaal geweld; schelden, treiteren, herrie schoppen en spugen. Wie verzint het om te spugen naar een medeburger? Of gewoon zomaar iemand te belagen; vanwege kleur, overtuiging of geaardheid? Natuurlijk zegt het alles over degene die zo intolerant is. Die persoon is zijn gevoelens niet de baas en projecteert deze op anderen in plaats van er zelf mee aan de slag te gaan. Maar naast het onrecht wat je een ander aandoet vraag ik me af hoe je dit kunt verantwoorden naar jezelf; wat zie je dan als je ’s avonds in de spiegel kijkt? 

 

Ik geef daarom deze keer toch mijn mening: ik sta achter de campagne van Sire. Laten we wat liever zijn voor elkaar. Hoe groot is de moeite om een hand, een glimlach of een luisterend oor te bieden? Maken we tijd voor echt contact of trekken we te snel conclusies en handelen we daarnaar? Niemand is een eiland; iedereen heeft op zijn tijd menselijk contact nodig. Het maakt je meer open en verzacht je. Haat en venijn geeft een naar gevoel in je buik. Als je met liefde kunt kijken naar jezelf en naar de mensen om je heen dan merk je dat in je hart. Laten we daarnaar luisteren; want wat je in je hart voelt, dat klopt altijd…….








Saudade

 april 2019

 

Soms overvalt me een gevoel van heimwee. Een verlangen naar wat er niet meer is. Een beetje verdrietig ben ik dan maar het maakt me ook warm van binnen. Herinneringen aan wat speciaal was en niet meer terugkomt. 

Ze noemen het 'Saudade'  in Portugal; dat woord is niet precies te vertalen. Het is een mengeling van nostalgie, gemis en verlangen. Mooie gedachten aan dat wat voorbij is maar wat je koestert; mensen die je lief had, speciale momenten of plaatsen waar je ooit was. 


Waar ik weemoedig van kan worden is afhankelijk van mijn ‘state of mind’ :
Het besef dat ik geen koffie meer kan drinken bij mijn ouders, dat mijn gezin niet meer compleet is, een nacht doorhalen en ’s morgens fris wakker worden voortaan een fabeltje is, een baby in- of op mijn buik (met zoete koekjesadem). Maar ook: dat ik definitief geen handstand-tegen-de muur meer kan, niet meer met glaasjes fris en bakjes chips ‘Idols’ zal kijken met onze drie zonen, dezelfde mannen niet meer 's nachts slapend op de achterbank zal zien liggen, op weg naar onze vakantiebestemming. Dat ik alle avonturen in de pubertijd met mijn beste vriendinnetje van vroeger, die nu al jaren in Australië woont, nooit meer opnieuw kan beleven. Het idee dat ik over de helft van mijn leven ben (nog maar net, hoop ik). De liefdes die lang in mijn leven waren (of juist niet, omdat ze soms ‘not meant to be’ waren, en dus voorbij voordat ze echt begonnen waren). 

Nostalgie. Het fijne is dat je altijd nieuwe herinneringen kunt maken. Die zijn niet altijd beter, leuker of mooier dan die je al had. Maar gewoon anders. Het is ook niet erg dat dingen voorbij gaan. Zo gaat dat in het leven. Je verzamelt momenten die een lach en een traan bij je oproepen.  Waar je naar kunt kijken als je op je negentigste achter de geraniums zit en je bestaan overdenkt. Heeft het leven je gebracht wat je dacht? Waarschijnlijk niet. Maar was het de moeite waard? 





Bloemen

maart 2019 

De lente is in aantocht; ein-de-lijk. Vanmorgen hoorde ik de vogels zingen en bedacht me hoe lekker het voorjaar kan zijn. Tenminste; als er niet zo'n bak regen valt als de afgelopen weken. Vlak voor die nattigheid was ik in Boston waar het prachtig winterweer was; strakblauwe lucht, halve meter sneeuw en stralende zon. Ja, zo wil iedereen wel winter hebben! Soit, ik kwam dus terug met de niet fijne gemoedstoestand die jetlag heet. Daarnaast was het echt grijs hier.  Die overgang van fel blauw naar grijs kon ik slecht handelen.

Normaal ben ik echt vrij zonnig gehumeurd en heeft het weer daar niet veel invloed op. Blaadjes mogen van mij aan of van bomen vallen; mij hindert het niet. Deze keer was het anders; er moest wat gebeuren om mijn mood een positieve swing te geven. Maar hoe kreeg ik dat voor elkaar .....? Toch was het simpel: met bloemen. Geen dure structuurboeketten maar gewoon een losjes bijeengeraapt boeket. Wel een beetje dezelfde kleur maar verder mag alles in de vaas.  

Soms moet je, als het even niet zo mee zit (theatrale omschrijving van  deze twee natte weken), jezelf trakteren op iets wat je een goed gevoel geeft. Voor mij zijn dat bloemen. Gewoon aanschouwen en genieten van het moois wat er is; minstens 7 dagen schoonheid in een vaas. En als het weer regent doe ik gewoon de gordijnen dicht. Mijn lente is begonnen.


Veerkracht 

februari 2019 


Afgelopen zomer zei een collega tegen me: “Ik vertrouw op jouw veerkracht”. Ik vond het een mooie spreuk maar weet nog dat destijds het vertrouwen in mezelf ver te zoeken was. Ik schampte een burn out door te lang, te hard te werken en toen ik daarbij nog een verdrietige gebeurtenis meemaakte ging het licht uit. Ik had niet meer de flexibiliteit om te anticiperen op veranderende omstandigheden; zoals men dat altijd zo mooi beschrijft. Weg focus, weg energie en weg visie. Ik wist het even niet.

Toch merkte ik na maanden van intens moe zijn dat er iets veranderende. Door afstand te nemen van gedachten die stress veroorzaakten en met aandacht te kijken naar de situatie zag ik beter waarin ik actie moest nemen en hoe ik dit zou kunnen doen. Het werd rustiger; in mijn hoofd; in mijn lijf. Ik ontdekte dat ik inderdaad kon vertrouwen op de veerkracht die ik nog steeds in me had. Door me niet meer verantwoordelijk te voelen voor anderen kon ik mijn eigen weg weer gaan. Dat gaf me ruimte, lucht. Ik werd weer blij en ondernemend. Maakte andere keuzes en zette mezelf op de eerste plek (zie voorbeeld: zuurstofkapje in  vliegtuig). Dat werkte goed; niet in de laatste plaats door de support van mijn sociale netwerk. Even praten, op stap gaan en lachen; alles hielp.

Nu, een maand of negen later kan ik zeggen dat ik er weer helemaal ben. Bezig met zoveel dingen die me inspireren en waar ik blij van word. Leuke mensen die op mijn weg komen; ik realiseer  me dat ik niet voor anderen moet zorgen maar zij dit voor zichzelf moeten doen. En weet je, het besef dat ik het zelf kan is heerlijk: zoals ze hier in Twente zeggen 'Ait vedan'

“Een moe lijf knapt op van rust, een moe hoofd knapt op van plezier” 


Spelen 

januari 2019 

Ruim 4 jaar geleden zag ik hem. Of haar; aan de kleding kon ik niet zien of het een jongetje of een meisje was. Ik gok het laatste gezien het kleine staartje wat eigenwijs op haar hoofd prijkte. Ik was in Thailand en stond  in een soort tent te wachten totdat ik een tempel kon gaan bekijken. Ze stond recht voor me en lachte. De handjes op een rode plastic stoel. Ze speelde in een grote ruimte waar eigenlijk niets bijzonders in stond. De stoel duwde ze voor zich uit, daarbij luid schaterend. Ik was verbaasd over zoveel plezier met zo weinig materiaal.

Sindsdien komt ze vaak even voorbij in mijn gedachten. En waarom? Ik heb ontdekt wat me blijft inspireren: onbevangenheid. Het vermogen om te genieten van een moment, je te verwonderen en niet te denken aan wat hierna komt. Zoals kinderen dat doen: spelen en ontdekken. Met een open mind ervaren wat er is. Wij als volwassenen doen dat bijna niet meer. We zijn te vaak bezig met dat wat er was of wat nog gaat komen. Wat we nog allemaal (denken te) moeten.

Is het prettig om altijd bezig te zijn met andere dingen dan die op dit moment onze aandacht vragen? Te leven op de automatische piloot waardoor belangrijke ervaringen aan ons voorbij gaan? Ik wil meer stil staan bij een gevoel en me meer bewust zijn van mijn behoeftes. Wat vaker dat kleine meisje met dat rode stoeltje zijn. Want blij en nieuwsgierig zijn; hoe fijn is dat?